1 de febrero de 2009

JOSÉ ANGEL VALENTE

"...La raíz del temblor llena tu boca, tiembla,
se vierte en ti y canta germinal en tu garganta..."




“Sólo yo que he tocado / el sol, la rosa, el día / y he creído, / soy capaz de morir”.

SÉ TÚ MI LÍMITE

Tu cuerpo puede
llenar mi vida,
como puede tu risa
volar el muro opaco de la tristeza.

Una sola palabra tuya quiebra
la ciega soledad en mil pedazos.

Si tú acercas tu boca inagotable
hasta la mía, bebo
sin cesar la raíz de mi propia existencia.

Pero tú ignoras cuánto
la cercanía de tu cuerpo
me hace vivir o cuánto
su distancia me aleja de mí mismo
me reduce a la sombra.

Tú estás, ligera y encendida,
como una antorcha ardiente
en la mitad del mundo.

No te alejes jamás:
Los hondos movimientos
de tu naturaleza son
mi sola ley.
Retenme.
Sé tú mi límite.
Y yo la imagen
de mí feliz, que tú me has dado.


SÓLO EL AMOR...

Cuando el amor es gesto del amor y queda
vacío un signo sólo.
Cuando está el leño en el hogar,
mas no la llama viva.
Cuando es el rito más que el hombre.
Cuando acaso empezamos
a repetir palabras que no pueden
conjurar lo perdido.

Cuando tú y yo estamos frente a frente
y una extensión desierta nos separa.
Cuando la noche cae.
Cuando nos damos
desesperadamente a la esperanza
de que sólo el amor
abra tus labios a la luz del día.


TODA LA NOCHE...

Toda la noche me alumbres
redonda en el silencio.
Toda la noche, luna,
alúmbresme en el cielo.

Toda la noche me alumbres,
escudo de mi pecho,
escudo de verdad
firme en el cielo negro.

Toda la noche me alumbres
desnudo contra el sueño:
con la luz que reluces
hazme más verdadero.
Con la luz que reluces
toda la noche me alumbres.


ESTA IMAGEN DE TI

Estabas a mi lado
y más próxima a mí que mis sentidos.

Hablabas desde dentro del amor,
armada de su luz.
Nunca palabras
de amor más puras respirara.

Estaba tu cabeza suavemente
inclinada hacia mí.
Tu largo pelo
y tu alegre cintura.
Hablabas desde el centro del amor,
armada de su luz,
en una tarde gris de cualquier día.

Memoria de tu voz y de tu cuerpo
mi juventud y mis palabras sean
y esta imagen de ti me sobreviva.


ILUMINACIÓN

Cómo podría aquí cuando la tarde baja
con fina piel de leopardo hacia
tu demorado cuerpo
no ver tu transparencia.

Enciende sobre el aire
mortal que nos rodea
tu luminosa sombra.
En lo recóndito
te das sin terminar de darte y quedo
encendido de ti como respuesta
engendrada de ti desde mi centro.

Quién eres tú, quién soy,
dónde terminan, dime, las fronteras
y en qué extremo
de tu respiración o tu materia
no me respiro dentro de tu aliento.

Que tus manos me hagan para siempre,
que las mías te hagan para siempre
y pueda el tenue
soplo de un dios hacer volar
al pajarillo de arcilla para siempre.


LA BLANCA ANATOMÍA DE TU CUELLO...

La blanca anatomía de tu cuello.
Subí a la transparencia.
Tallo de soberana luz, tu cuello.

Podría estar exento,
ser sólo así en la naturaleza,
tallo de una cabeza no existente.
Cuello. Tallo de luz. Exento.

Para inventar de nuevo
tu mirada y tu irrealidad.
Para soñar de nuevo el mismo sueño.


LUEGO DEL DESPERTAR....

Luego del despertar
y mientras aún estabas
en las lindes del día
yo escribía palabras
sobre todo tu cuerpo.

Luego vino la noche y las borró.
Tú me reconociste sin embargo.

Entonces dije
con el aliento sólo de mi voz
idénticas palabras
sobre tu mismo cuerpo
y nunca nadie pudo más tocarlas
sin quemarse en el halo de fuego.


ANÁLISIS DEL VIENTRE

Aquel vientre era para ser observado con lupa,
pues bajo el cristal cada pequeño pliegue,
cada rugosidad se hacía
multiplicado labio.

El amor, demasiado brutal,
jamás repararía,
el petulante de la viril pasión
que el aire agota de un solo trago inútil
jamás repararía.

Mas nosotros, mi amiga, analicemos
con la frialdad habitual a la que sólo
el poema se presta
la difícil pasión de lo menos visible.


CERQUÉ, CERCASTE....

Cerqué, cercaste,
cercamos tu cuerpo, el mío, el tuyo,
como si fueran sólo un solo cuerpo.
Lo cercamos en la noche.

Alzose al alba la voz
del hombre que rezaba.

Tierra ajena y más nuestra, allende, en lo lejano.

Oí la voz.
Bajé sobre tu cuerpo.
Se abrió, almendra.
bajé a lo alto
de ti, subí a lo hondo.

Oí la voz en el nacer
del sol, en el acercamiento
y en la inseparación, en el eje
del día y de la noche,
de ti y de mí.
Quedé, fui tú.
Y tú quedaste
como eres tú, para siempre
encendida.


CÓMO SE ABRÍA EL CUERPO DEL AMOR HERIDO...

Cómo se abría el cuerpo del amor herido
como si fuera un pájaro de fuego
que entre las manos ciegas se incendiara.

No supe el límite.

Las aguas
podían descender de tu cintura
hasta el terrible borde de la sed,
las aguas.


CUANDO TE VEO ASÍ, MI CUERPO, TAN CAÍDO...

Cuando te veo así, mi cuerpo, tan caído
por todos los rincones más oscuros
del alma, en ti me miro,
igual que en un espejo de infinitas imágenes,
sin acertar cuál de entre ellas
somos más tú y yo que las restantes.
Morir.
Tal vez morir no sea más que esto,
volver suavemente, cuerpo,
el perfil de tu rostro en los espejos
hacia el lado más puro de la sombra.


EL AMOR ESTÁ EN LO QUE TENDEMOS...

El amor está en lo que tendemos
(puentes, palabras ).

El amor está en todo lo que izamos
(risas, banderas).

Y en lo que combatimos
(noche, vacío)
por verdadero amor.

El amor está en cuanto levantamos
(torres, promesas).

En cuanto recogemos y sembramos
(hijos, futuro).

Y en las ruinas de lo que abatimos
(desposesión, mentira)
por verdadero amor.


EL DESEO ERA UN PUNTO INMÓVIL...

Los cuerpos se quedaban del lado solitario del amor
como si uno a otro se negasen sin negar el deseo
y en esa negación un nudo más fuerte que ellos mismos
indefinidamente los uniera.

¿Qué sabían los ojos y las manos,
qué sabía la piel, qué retenía un cuerpo
de la respiración del otro, quién hacía nacer
aquella lenta luz inmóvil
como única forma del deseo?


EL TEMBLOR

La lluvia
como una lengua de prensiles musgos
parece recorrerme, buscarme la cerviz,
bajar,
lamer el eje vertical,
contar el número de vértebras que me separan
de tu cuerpo ausente.

Busco ahora despacio con mi lengua
la demorada huella de tu lengua
hundida en mis salivas.

Bebo, te bebo
en las mansiones líquidas
del paladar
y en la humedad radiante de tus ingles,
mientras tu propia lengua me recorre
y baja,
retráctil y prensil, como la lengua
oscura de la lluvia.

La raíz del temblor llena tu boca,
tiembla, se vierte en ti
y canta germinal en tu garganta.


HAY UNA LEVE LUZ CAÍDA...

Hay una leve luz caída
entre las hojas de la tarde.
Dame
tu mano y cruza
de puntillas conmigo
para nunca pisarla,
para no arder tan tenue
en sus dormidas brasas
y consumirte lenta
en el perfil del aire.


HOY ANDABA DEBAJO DE MÍ MISMO...

Hoy andaba debajo de mí mismo
sin saber lo que hacía.

Hoy andaba debajo de la pena
con risa inexplicable.

Hoy andaba debajo de la risa
con todo el llanto a cuestas.

Hoy andaba debajo de las aguas
sin que fuese milagro comparable.

Hoy andaba debajo de la muerte
y no reconocía sus cimientos.

Andaba a la deriva por debajo del cuerpo
confundiendo los dedos con los ojos.

Hoy andaba debajo de mí mismo
sin poder contenerme.


LATITUD

No quiero más que estar sobre tu cuerpo
como lagarto al sol los días de tristeza.

Se disuelve en el aire el llanto roto,
al pie de las estatuas
recupera la hiedra
y tu mano me busca
por la piel de tu vientre
donde duermo extendido.

El pensamiento melancólico
se tiende, cuerpo, a tus orillas,
bajo el temblor del párpado, el delgado
fluir de las arterias,
la duración nocturna del latido,
la luminosa latitud del vientre,
a tu costado, cuerpo, a tus orillas,
como animal que vuelve a sus orígenes.


POR DEBAJO DEL AGUA

Por debajo del agua
te busco el pelo,
por debajo del agua,
pero no llego.

Por debajo del agua
de tu cintura:
tú me llamas arriba
para que suba.

Para que suba al aire
de tu mirada;
mi corazón me enciende,
luego se apaga.

Te busco el pelo
por debajo del agua,
pero no llego.


AHORA, AMIGA MÍA...

Ahora, amiga mía
que una flor de papel preside el aire,
que el aire se deshace en dulces pétalos
de jadeante miel en tus rodillas,
ahora que no hablamos del otoño
ya nunca más
para no tropezar con tu mirada,
ahora que te adentras por la vida,
ligera, según dices,
desposeída al fin de prejuicios,
ideas recibidas, tiempo estéril,
incomprensibles normas y principios,
ay -ahora
que la virginidad navega todavía
como un barco vacío por oscuros telares,
por intactos desvanes y sueños sin sentido,
qué hacer en medio de la tarde,
cómo entregarse sin terror de pronto
y cómo confesar que detrás de tu lecho
odiosa la inocencia,
inservibles los claros pensamientos,
traicionan palabras aprendidas
en revistas de moda, tópicos de vanguardia,
digo, tópicos que tan libre te hacen,
aunque no de ti misma,
aunque no de tu vientre inopinado
donde súbito baja,
feroz y sofocante, el duro golpe
del corazón.

Qué tierna insensatez la de estar solos,
la del estremecimiento vergonzoso
ante la voz del hombre
Y el no estar a la altura de las propias palabras
con esfuerzo aprendidas,
pues ahora
bien sencillo sería el acto del amor
sin aquel eco
soez de sumergidas tradiciones
no expurgadas a tiempo,
ahora que la misma indiferencia
de las frases audaces y ante oídas
del loro varonil tan propicia parece,
si la conversación no fuera ya pretexto,
argumento de un miedo mal oculto
a no saber qué hacer en este trance.

Demasiado tarde vuelves
a recaer en frases y agudezas,
mientras escondes el temblor que sube,
absurdamente provinciano y burdo,
de niña de agua dulce,
desusada y antigua, hasta tus labios,
mientras repites al pic-up la misma
canción francesa que nos gusta tanto,
que nos hace sentir más al corriente,
casi no necios ni burgueses tristes.

Qué fácil fuera ahora desnudarse,
dejar caer el velo simplemente
sin el terror oscuro que te ata
a los núbiles senos,
qué fácil fuera acaso si no fuera
por la flor jadeante de papel amarillo
que preside la tarde,
por el desasosiego súbito que oprime
hasta el dolor tu tímida cintura
por la imposible confesión aciaga
de tu añeja inocencia,
por el urbano gesto
de loro aclimatado a otras regiones
con que el varón disfraza su animal procedencia,
por los pasos de alguien que se acerca,
por el timbre que suena
como un ángel guardián ( te ruboriza
sin poder evitarlo el pensamiento )
y la ocasión disuelve, mientras tú más segura
recuperas ingenio y frases hechas,
piensas que, al fin y al cabo, volverá a repetirse,
prefabricada como es, y entonces
no dudarás en entregarte,
entonces-
es decir, sin que llegue
el deseo a pasión ni la pasión a amor
ni el hálito terrible del amor
al abrasado borde de tu cuerpo.

CONSIENTO


Debo morir. Y sin embargo, nada
muere, porque nada
tiene fe suficiente
para poder morir.
No muere el día,
pasa;
ni una rosa,
se apaga;
resbala el sol, no muere.
Sólo yo que he tocado
el sol, la rosa, el día.
y he creído,
soy capaz de morir.



DAS CÁNTIGAS DE ALEN

Cántiga do eterno inretorno


Quero ficar asín, solo, no lonxe,

sen ninguén, sen naide,

paxaro que no ar infindo voa,

no beleiro de ar

cara ó hourizonte onde xamais se chega,

e nunca xa poder-ficar asín -

voltar á orixe para sempre borrada.


Canción del eterno inretorno


Quiero quedarme así, solo, lejano,

sin ninguno, sin nadie,

pájaro que en la infinitud del aire vuela,

en el vacio del aire,

hacia el horizonte que jamás se alcanza

y nunca ya poder-quedarme así-

regresar al origen para siempre borrado.



* Pizarr, Gracias por ésta Cántiga.




JOSÉ ÁNGEL VALENTE
-Biografía
-Reportaje
-Análise crítica das cantigas de Alen



Poeta español nacido en 1929 en Orense, donde pasó su infancia y adolescencia.
Inició estudios de Filología Romántica en Santiago de Compostela y los terminó en Madrid. Fue profesor de literatura en la Universidad de Oxford y funcionario de varios organismos internacionales en diversos países. Además de poeta fue ensayista y traductor. Es una de las voces más representativas de la poesía española.
Premio Adonais en 1955, Premio de la Crítica en 1960, Premio Príncipe de Asturias de las Letras en 1988, Premio Nacional de Poesía en 1993 y Premio Reina Sofía en 1998.
Su poesía se caracteriza por una gran exigencia verbal.
Falleció en el año 2000.

Entre 1958 y 1980 vivió en Ginebra; después repartió su tiempo entre Almería, Ginebra y París. Su cuento "El uniforme del general", incluido en el volumen El número trece, le supuso problemas con la dictadura franquista y en consecuencia fue sometido a Consejo de Guerra en 1972 acusado de alusiones ofensivas al ejército. La muerte de su único hijo le afectó en gran medida.

Adscrito en un primer momento al llamado Grupo poético de los 50 o Generacíón del medio siglo, desde 1966 su poesía evoluciona hacia una metapoesía que ha hecho que se suela adscribir su lírica a la llamada Poesía del silencio, muy influida por la mística sincrética, como la cábala judaica, el sufismo iranio, el misticismo cristiano (fundamentalmente a través de figuras como San Juan de la Cruz o Miguel de Molinos), el taoísmo y el budismo zen, entre otros. Su aproximación a la mística, sin embargo, se aleja de cualquier dogma religioso y no postula necesariamente la creencia en una divinidad personal. Esta entrada en el misterio se produjo en gran parte bajo el magisterio de la filósofa malagueña María Zambrano. Asimilando tendencias filosóficas y tradiciones culturales históricas en poesía y prosa y también a través de la música y la pintura, la escritura de José Ángel Valente es una de las más ambiciosas y profundas de la literatura española contemporánea, según la opinión de G. de Cortanze. Se muestra heredero de la tradición mística española, de ahí su obsesión con el problema de la inefabilidad, del vacío y de la nada. El lenguaje y la materia son otras de sus obsesiones, no muy alejadas de su sensibilidad cercana a la mística: la materia como constante engendradora de formas y el lenguaje, al que Valente quisiera liberar de su uso puramente instrumental, son dos vías de acceso al misterio de la existencia.

En 2002 se editaron parte de sus trabajos críticos sobre arte con el título Elogio del calígrafo. Es interesante apreciar la retroalimentación intertextual entre su ensayo y su obra, al hilo de las reflexiones ontológicas que hace sobre la naturaleza del arte, del ser y del origen de la vida, del ser humano y de los seres de la creación. Su poesía trascendente mira hacia lo originario en el interior de un yo lírico, lo inmanente, en crisis frente a la posguerra y al espíritu materialista de la sociedad postmoderna y postindustrial. Se trata de un ser que quiere liberarse de un presente y de una historia de injusticia insertándose en un presente eterno. Paradójicamente, este está situado en un pasado idealizado, metapoético, en el que la redención se entiende como una quimera necesaria.

Ha traducido poesía alemana y francesa y escrito ensayos sobre literatura española. Escribió su poesía principalmente en castellano, pero también en gallego con la obra Cántigas de alén.

Es autor de libros de arte en colaboración con pintores como Antonio Saura (Emblemas, 1978), Antoni Tàpies (El péndulo inmóvil, 1982), Paul Rebeyrolle (Desaparición Figuras, 1982) o Jürgen Partenheimer (Raíz de lo cantable, 1991), así como con la fotógrafa Jeanne Chevalier (Calas, 1980).

En Cuadernos de versiones (B., 2002) se reúnen sus traducciones de poesía, entre ellas algunas de Paul Celan, John Keats, Constantino Cavafis, Dylan Thomas, Gerard Manley Hopkins, John Donne, Benjamin Péret, Edmond Jabés y Eugenio Montale. Con el título de Punto cero, recogió su poesía en 1972 (incluyendo también Treinta y siete fragmentos, no publicado suelto hasta 1989) y en 1980. Fue antologado en Noventa y nueve poemas (1981), por José-Miguel Ullán, y en Entrada en materia (1985), por Jacques Ancet. Fue traducido al francés, portugués, italiano, inglés y alemán. Alguno de sus poemas castellanos fue traducido al gallego y su obra en gallego fue traducida íntegramente al castellano y al catalán. Escribió también esporádicamente versos en francés, como los contenidos en el pliego A Madame Chi, en remerciement du réveil (1982).

En 1954 ganó el premio Adonais de poesía con A modo de esperanza. Premio Príncipe de Asturias de las Letras 1988, Premio de la Fundación Pablo Iglesias 1984, Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana 1993. Recibió el Premio de la Crítica dos veces, una en 1960 por Poemas a Lázaro y otra en 1980 por Tres lecciones de tinieblas. Premio Nacional de Literatura póstumo en 2000 por Fragmentos de un libro futuro

REPORTAJE
Revista Residencia
http://www.residencia.csic.es/bol/num8/valente.htm

José Ángel Valente

"siempre he querido estar solo"

José Ángel Valente (Orense, 1929), una de las figuras esenciales de la literatura española contemporánea, marca con su extensa obra, desde A modo de esperanza (1954) hasta Nadie (1994), una de las trayectorias más radicales de la poesía española, singularizada por el sentido transtemporal de la palabra, que ha generado en el seno de la tradición más fructífera un espacio poético personal, ajeno a las tendencias dominantes en su generación. En esta entrevista, que tuvo lugar dos días después de cumplirse su setenta cumpleaños, el autor de La piedra y el centro evoca su etapa de formación y su salida de España.

José Méndez

Pregunta.- ¿Cómo fueron sus comienzos, sus primeros contactos con la literatura, en una ciudad pequeña como Orense en los años treinta y primeros cuarenta?

El mundo de mi infancia fue un primer desdoblamiento de mi persona. Yo era el primogénito de una familia con muchos hermanos y por una serie de razones vino a parar a mi casa la biblioteca de un sacerdote, Basilio Álvarez, el fundador del Partido Agrario Gallego –un cura republicano, suspendido a divinis, que se exilió–. Yo oía de pequeño: «pobre Basilio… suspendido a divinis». Lo de suspendido lo entendía, pero a divinis no sabía lo que significaba, pensaba que lo tenían suspendido de una viga. ¡Pobre hombre! Esa biblioteca fue muy pronto mi refugio, pero muy pronto. Hay que situarse en lo que era la España de la inmediata posguerra, una España absolutamente censurada, dominada fundamentalmente por el ejército y por el clero. En nuestra biografía hay que destacar el papel siniestro que tuvo la Iglesia en la gloriosa cruzada. En aquella biblioteca comencé a asomarme a mundos absolutamente censurados y que fuera de ella no existían ni se podía hablar de ellos. Así me fui convirtiendo en un clandestino.

Es decir, su primer pecado fue un libro.

No sé cuál sería el primero, pero digamos de los primeros. En aquella biblioteca tuve acceso a muchos libros, desde los cronistas de Indias hasta los novelistas eróticos de los años veinte. Todo eso lo tenía aquel cura «depravado» y disidente. Eso marcó mucho mi infancia. Yo sabía muchas más cosas de las que podía decir, estaba lleno de secretos y obligado a representar un papel, cosa que no hacía por cinismo, sino por no defraudar. Había en mí un yo clandestino.

También debió de ser importante el paisaje, la naturaleza, viviendo en una ciudad pequeña como Orense, perdida, o ganada, entre montes.

El paisaje está unido a una relación muy importante, la relación con mi padre, cosa que no descubrí hasta muy tarde, después de su muerte, cuando ya es imposible recuperar nada. Yo iba con él a cazar perdices y conejos en los montes gallegos, le acompañaba sin disparar un tiro, claro, y dábamos grandes caminatas. Eso me puso en contacto con el mundo rural. El paisaje fue muy importante. Me acuerdo, y lo he evocado en algún poema, que pasábamos por los viñedos al amanecer cuando estaba la uva madura y los campesinos nos regalaban racimos frescos a primera hora de la mañana. Sabían a gloria.

Es curioso que en una cultura matriarcal, como la gallega, el primer recuerdo en esta charla sea para el padre. ¿Cuáles fueron las primeras mujeres de su vida?

Creo que ha sido una casualidad. El paisaje está unido a la figura de mi padre pero mi vida está unida, venturosamente, a las mujeres. Mi madre se casó jovencísima, de tal manera que para sus hijos fue, sobre todo para mí que fui el primero, como una hermana mayor. La figura matriarcal, la autoridad de la casa, era mi tía Lucila. Fui educado en un medio femenino, y eso fue muy importante, determinó muchas cosas. Al niño entonces, y también ahora, se le educaba en la diferenciación de la mujer, es decir: «eso es cosa de niñas». Eso es una violación. El hombre educado así es castrado en su parte femenina. Pero se hacía sistemáticamente, todas las cosas que remitían a una sensibilidad, a una percepción más delicada de la vida, te apartaban de ellas. Yo dormía en una cama a su lado, compartí su vida. Fue fundamental en mi infancia y ella cultivó en mí, instintivamente, mis valores femeninos. No quiero hacer una comparación grandiosa..., pero Aquiles fue educado entre mujeres.

¿Cuándo comenzó a querer escribir?

En torno a los catorce años. Estaba estudiando el bachillerato en el único instituto que entonces había en Orense y toda aquella carga de lecturas de los libros que estaban en la biblioteca de Basilio Álvarez comenzó a explotar. Es decir, que el cura se marchó pero dejó el veneno allí y yo me bebí el veneno con mucho gusto. Considero que le debo mucho; determinó, creo, mi vocación literaria. Allí estaban Santa Teresa y San Juan de la Cruz, todos los románticos, también Rubén Darío y Bécquer. Eso sí, nada del 27. Y comencé a tratar de hacer como ellos hacían.

Además de autores importantes y novelas eróticas, habría entre aquellos papeles algo más liviano, más próximo a la imaginación de un niño.

Sí, había una revista que fue entonces muy importante, La Esfera, en la que me sumergía a diario, de tal manera que en plena guerra civil española yo estaba viviendo la Primera Guerra Mundial en las páginas de La Esfera, en aquellos dibujos realistas que excitaban la imaginación como un tebeo.

De los poetas que pudo leer entonces, ¿cuál le gustó más?

En esa época el poeta que más me impresionó fue Darío, aunque, insisto, leí a San Juan bastante. De Juan Ramón tampoco había nada. Tuve mucha relación con un amigo que era el hijo de Vicente Risco, Risco no se manifestaba porque había sido galleguista, aunque de la facción moderada. Por mi amistad con Antón Risco tuve acceso a otros libros y ahí viene la lectura de poetas más contemporáneos como Juan Ramón y Antonio Machado. Leí mucho a los dos, y ya entonces comenzó mi juego de equilibrio: entre el poeta de la esencial heterogeneidad del ser y el poeta del monolitismo del yo. Monolitismo que, creo, Juan Ramón rompe definitivamente en su última etapa. Etapa que no gravitó sobre la poesía española. Si los poetas españoles, sobre todo la primera generación de la posguerra, hubieran leído a ese Juan Ramón no habrían escrito lo que escribieron, y los de la segunda tampoco. Lo dije alguna vez: desde el punto de vista de la poesía el siglo empieza con la llegada de Juan Ramón a Madrid (1900), donde conoce a Darío y a Valle-Inclán –dos figuras absolutamente grandiosas, muy importantes para mí– y publica sus primeros versos, muy asociado con la Residencia, amigo de don Alberto.

Y el paso tantas veces frustante de la primera publicación, ¿cómo se produjo?

Lo que yo hacía empezó a interesarles a los mayores, gentes que tenían programas de radio dedicados a la poesía y editaban una revista que se llamó Paseo donde a los dieciséis años publiqué un soneto; mi padre cuando lo vio se sintió muy orgulloso de ver que su hijo publicaba unas cosas en una revista y me dijo: «está muy bien, lástima que no rime». Cosa que me dejó perplejo porque el soneto tenía encabalgamientos y él no percibía la rima. Eso me dejó un poco desconcertado. Publicaba en las revistas de grupos de Acción Católica…, en lo que había. Estando en Orense, el periódico La Noche de Santiago, que tenía un suplemento literario, publicó un número con poetas de Orense, y entonces ya apareció un poema mío. Ya tenía contacto con la literatura gallega: Dieste, Manuel Antonio (que era un gran poeta). En ese suplemento publiqué un poema dedicado a Manuel Antonio, en castellano. Cuando marché a estudiar a la Universidad de Santiago publicaba poemas habitualmente en ese suplemento. Otero Pedrayo, con el que tuve relación, creo que publicaba una sección fija. Había rivalidad por determinar cuál era la capital cultural de Galicia, si era Orense o Pontevedra. Orense tenía una gran densidad de galleguistas. Yo publiqué algunas cosas en gallego en esa etapa y no volví a escribir en gallego hasta las Cántigas de Alén, que escribí en la emigración.

Sin embargo Galicia está muy presente en su obra, al menos en los primeros libros.

Galicia está muy presente en mi obra en gallego, que es reducida, muy intensa y que no considero de menor calidad que la escrita en castellano y que le es contemporánea. Hay una gran presencia de Galicia en los poemas escritos en castellano, una evocación del mundo provinciano, de personas de la familia, del paisaje. Esos primeros libros están empapados de la luz gallega. Luego pasa el tiempo y vuelvo otra vez a Galicia en las Cántigas de Alén. El paisaje gallego sigue siendo mi paisaje a pesar de que Almería me llama mucho. Date cuenta de que viví hasta los dieciocho años sin salir de los límites del reino de Galicia. Salí por primera vez para ir a Santander a la Universidad Internacional Menéndez Pelayo.

¿Y la tradición literaria gallega?

Una escritora que tiene sobre mi una influencia radical es Rosalía de Castro. He escrito repetidas veces sobre ella y la considero un grandísimo poeta. Creo que en la segunda mitad del siglo no hay más que dos poetas importantes de verdad: Rosalía y Bécquer. Campoamor tenía ciertas formas de influencia, tiene una personalidad literaria fuerte que fue reivindicada por Vicente Gaos, tuvo un relieve, pero no es equiparable. Pero sobre todo Rosalía, Rosalía rebasa los límites de la lengua gallega e influye con sus libros en gallego y en castellano en Machado y en Juan Ramón Jiménez. Y está presente en un poeta que nadie lo sospecharía, que es Cernuda. Cernuda utiliza trozos de canción que son rosalianos. Rosalía es un poeta muy importante, la linea que ella marca es para mí muy iluminadora, me siento depender mucho de esa linea de poesía gallega y de los modernos, pues también leí mucho a Dieste y a Manuel Antonio. Hay elementos de la tradición gallega que han pesado sobre mí.

¿Hasta aquel momento no conocía nada de poesía que no estuviera escrita en español o gallego?

No, creo que el contacto con la poesía en lengua no española viene cuando ya estoy en Madrid, en el curso 1948-1949. Empecé a leer poesía francesa, la única lengua a la que tenía algún acceso. Me faltaba instrumentación lingüística, por eso el contacto con la poesía extranjera se produce más despacio. Me instalo en el Colegio Mayor Guadalupe y allí entro en contacto con la literatura latinoamericana, leo a Borges cuando no era aún un mito, cuando no lo habían inventado los franceses, como él dice. Ahí comienza mi interés por la poesía inglesa y norteamericana, pero eso más bien se produce a fondo cuando estoy en Oxford, cuando se completan mis conocimientos del inglés.

Un camino parecido, en este asunto, al de Cernuda.

Sí, pero ese camino parecido va más lejos. Cernuda es el poeta con el que yo establezco esa relación difícil del poeta que te influye tanto que quieres matarlo. Quieres saltar por encima de él y para eso tienes que seguir su camino e ir más lejos. Yo soy cernudiano no porque imitara a Cernuda, aunque probablemente haya poemas míos con su influencia, sino también por proximidad. Porque los grandes, Machado, Juan Ramón, Unamuno, estaban demasiado lejos. Pero Cernuda era el poeta próximo, vivo aún, escribiendo, con esa cosa amarga y de polémica con el entorno.

La cuestión de la polémica con el entorno no puede decirse que usted la haya abandonado.

No, no, creo que la he conservado.

Cernuda fue, por encima de todo, un solitario.

Sí, Cernuda es, al final, una figura solitaria. Yo he asumido esa soledad no como una condena, sino como una vocación. El destino del poeta está en la soledad. Por eso siempre he querido estar solo. Ahora que ya estoy mayor y enfermo a veces echo de menos que esté Coral conmigo en casa, porque me siento un poco desamparado, pero es un fenómeno de la edad.

La suya es una soledad muy habitada, porque ¿es consciente de la cantidad de poetas de las últimas generaciones que le tienen como su Cernuda particular, de su influencia literaria?

Siento la proximidad de algunos. Es cierto que es la mía una soledad muy habitada. Tengo que agradecer mucho a los que me escriben. Descubro que lo que digo es compartido por mucha gente, que a la gente le interesa. Ahora que he llegado a una edad relativamente respetable empiezo a pensar que algo se ha sembrado. Pero por mi apartamiento, por vivir casi siempre fuera, es una sorpresa ver que la gente ha recogido palabras, poemas, imágenes. Resulta muy consolador. Merecía la pena estar solo para tener esta compañía.

¿Cómo atravesó las diferentes dictaduras estéticas de los años sesenta y setenta? Quiero decir, ¿cómo logró salir indemne?

Yo viví eso. Había grupos de presión en lo literario dentro de la oposición al franquismo. Yo estaba en una oposición contra la dictadura, claro, pero sentí el clima opresivo; pronto me di cuenta de que al otro lado había otra forma de dictadura, de imposición de un pensamiento. Muy pronto escribí sobre el formalismo basado en la tendencia, que no residía en el estilo sino en el dominio de una tendencia sobre cualquier otra. Había dos grupos, el grupo de Madrid que encabezaba Vicente Aleixandre, con el que tuve una vinculación grande y al que siempre recuerdo con afecto, y el grupo de Barcelona, que se oponía al grupo de Madrid en el entendimiento de que este grupo era más reaccionario. Eso toma forma con la antología de Castellet, que Castellet hace, en efecto, desde posiciones ideológicas. El prólogo es un desastre, una autodenuncia del peso de la ideología –esto se lo he dicho a Castellet, en su momento–. Aquello fue tremendo. Dice en ese prólogo que el poeta más importante de la tradición moderna es Dámaso Alonso, que no es un poeta importante. Yo reaccioné contra la gravitación ideológica. Tuve la intuición de que la palabra poética era otra cosa; además, me fui muy rápidamente a Inglaterra. Opté por escribir lo que me parecía sin atender a otros imperativos. Estando en Oxford me pedía colaboraciones la gente de aquí, y a veces me las devolvían diciendo: «Hombre, está muy bien pero no te representa». Era la manera de decir: «no nos representa a nosotros».

Fue una especie de continuación de la guerra por otros medios que afectó incluso a algunos poetas del 27, Alberti, Dámaso...

Fue la fuerza de los tiempos. Alberti ha sido muy desigual. Escribí sobre él, críticamente, hablando de la fractura de su obra en dos pedazos. Él pensaba que la revolución también iba a ser literaria, que iba a aparecer algo nuevo, y en literatura lo nuevo siempre es algo viejo. Los más inteligentes se arrepintieron, como fue el caso de Neruda. Neruda en sus años finales recordaba España con muchísimo cariño y decía siempre, yo me acuerdo porque estuve con él en Blet, en Yugoslavia: «yo soy, sobre todo, un poeta amoroso mi hijito». Quería que lo recordaran como poeta amoroso, cuando hay libros, como buena parte del Canto general, que no son poesía, y todo un libro que se puede tirar a la basura que es Las uvas y el viento. Él percibía que esa voz no era la que le convenía, que esa voz estaba quemada. Era tremendamente inteligente. Yo creo que Alberti no entendió eso nunca. Yo le he oído en mítines obreros y antes hablar con él por teléfono y decirme: «No vengas a la lectura porque voy a leer todo lo que no te gusta».

Sin embargo, gran parte de lo que usted llama el peso de la ideología, que en España se ha manifestado literariamente hasta la muerte del dictador, se debe a la influencia de Neruda.

Neruda tuvo mucha influencia. Tanta que a los del 27 les hizo abandonar a Juan Ramón. Fue cuando Juan Ramón escribió aquellos versos: «la antigua juventud gongorinera / que tornado se ha nerudataria», que son maravillosos, que tienen toda la inteligencia y capacidad de sarcasmo de la que era capaz este individuo de Moguer.

¿Oxford fue su salida a la libertad?

Mi estancia en Oxford fue enormemente fructífera, me pasaba el tiempo en la biblioteca Bodlian. Allí descubrí la importancia que tuvo el libro español en la Inglaterra del xvi y xvii. Los ingleses leían en español y en las bibliotecas y catedrales inglesas había muchos libros españoles, por ejemplo encontré el Guzmán de Alfarache, La Celestina, El Quijote, libros sobre todo de narrativa y sobre táctica militar. Se interesaban por el enemigo; se curaban en salud aprendiendo lo que pensaban sus enemigos. Por otro lado, cuando se instala la Commonwealth con Cromwell, los católicos, los jesuitas, sobre todo, que estaban en Holanda, bombardeaban Inglaterra con libros, porque la literatura espiritual inglesa estaba muy próxima al mundo católico, aunque, claro, no los puritanos. Había conventículos en Cambridge donde se reunían los escritores; los poetas metafísicos se forman en esos círculos minoritarios que los puritanos perseguían. Los jesuitas introducían libros de espiritualidad católica, clandestinamente, en Inglaterra desde los Países Bajos, que entonces dominaba España.

Eso debió de suponer un cambio con respecto a la educación castiza que había recibido.

Un cambio enorme. Empecé a ver la literatura española desde Europa, a darme cuenta de que autores y títulos aquí ignorados, como El examen de ingenios de Huarte de San Juan habían sido muy importantes. Huarte se anticipó a los análisis de la psicología moderna con la teoría de los humores, y, como tenía un capítulo dedicado al humor de la figura de Jesucristo, la Inquisición fue contra él. Enseñaba en la Universidad de Úbeda, una universidad de conversos, fue un exiliado interior, retiró ese capítulo, acató. Sin embargo, su libro circuló por toda Europa e influyó en pensadores ingleses como Burton que en su Anatomía de la melancolía construye otra teoría de los humores. Estos hechos me dieron una visión distinta de mi tradición y me di cuenta de que había sido engañado, que mi tradición no era unitaria y que todo no se construía sobre el tópico de «todo el mundo a comulgar», sino que era algo distinto.

¿Qué influencia tuvo en ese cambio la persona de Alberto Jiménez Fraud, con quien usted se relacionó entonces?

Fue una relación que tiene que ver con este mundo del exilio de la espiritualidad y de la vida de la inteligencia. Eso representó don Alberto Jiménez Fraud. Creo que Manolo Jiménez alguna vez me dijo que me parecía más a su padre que ellos, que sus hijos. Fue una relación absolutamente filial y decisiva. Él me puso en contacto con una tradición a la que yo no había tenido acceso. La España de la que yo había salido era una España de dictadores. Todos hablaban mal del dictador pero todos eran dictadores, Menéndez Pidal, Dámaso, todos eran cabecillas de facciones. En don Alberto descubrí la enorme elegancia del que sabe oír e incita a hablar, cosa que en España era una rareza, alguien que te incitaba a descubrirte a ti mismo. Ésa fue una de las bases de su labor en la Residencia. Recuerdo con nostalgia y gratitud las horas pasadas en su casa, el ir y volver hasta la parada del autobús absortos en la conversación sin querer despedirnos.

¿Qué intereses intelectuales ocupaban a don Alberto en aquella época?

Don Alberto estuvo ocupando el puesto de lector en Oxford [un puesto por elección directa, en contrate con otras universidades inglesas] mucho tiempo, hasta que, de repente, se dieron cuenta de que don Alberto pasaba con mucho de la edad de jubilación. En aquel momento uno de sus afanes intelectuales más claros era Maquiavelo, le obsesionaba su obra y su figura, viajó por Italia, visitó los lugares de Maquiavelo, escribió sobre él. Él escribió una historia de la universidad española que está muy bien, pero sobre todo es originalísima la última parte, Ocaso y restauración, en la que explica su experiencia, su relación con Giner y con Cossío.

¿Recordaba a menudo su etapa de director de la Residencia?

Quería mucho a Moreno Villa; respetaba a Juan Ramón, que representaba el símbolo de lo que fue la Residencia, pero tenía una referencia continua a Moreno Villa, era un amigo para él muy entrañable. Me hablaba mucho de él. Pero hablábamos de todo, de la vida española y sobre todo de lo que yo no conocía. Allí en su casa conocí a Américo Castro. Tenía algo muy especial: la capacidad de borrarse un poco a sí mismo para poner en relación a dos personas que creía que podían interesarse el uno al otro. Eso lo hacía conmigo y yo se lo agradecí mucho. Con su exquisita educación te decía: «venga esta tarde que a Américo le interesará mucho conocerle»

Residencia de estudiantes- Revista Residencia

http://www.residencia.csic.es/bol/num8/valente.htm

http://es.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_%C3%81ngel_Valente

http://www.amediavoz.com/

Al buscar las Cantigas de Alen, en su lengua original, no encuentro nada, más que esto que publico. Es textual y sacado de Internet, hay algunos errores, pero prefiero dejarlo como lo encontré. Irma.

DAS CANTIGAS DE ALEN DE JOSÉ ÁNGEL VALENTE

feito de miga de pan,
A rosa de amor traías
acesa na túa man.
Viñas polo mar do fondo
€ polo cea de enriba;
viñas axiña e dispacio,
non chegabas, pero viñas.
Hei de ir.
Por amor e por amigo.

Análise crítica das cantigas de Alen
de José Ángel Valente

HÉITOR MERA HERBELLO
A Uxío Otero, Carme Blanco e Claudio Rodríguez Fer,
polos sabios consellos.

LIMIAR

José Ángel Valente é un poeta moi recoñecido no ámbito da literatura española pola siía poesía de altísima calidade. A süa obra en castelá, ademáis de moi difundida entre as «minorías esmagadoras» de lectores de poesía, é moi prestixiada e respectada. Agora ben, quizáis, se lie preguntamos a un destes lectores pola devandita poesía, o máis probable é que nos falen da súa obra en castelán.
O certo é que, por cuestións puramente sociolóxicas -as literaturas periféricas non son tidas moi en conta para o resto do Estado-, a obra galega de Valente non é coñecida nin recoñecida. Esta indiferencia débese sen dúbída ódescoñecemento, dun sector moi ampio dos lectores españois, do que acontece a cinco horas en coche da capital de España. Por suposto, este recoñecemento si se dá en Galicia onde a obra de Valente si é tida en conta polos estudiosos da literatura.
Non embargantes, esta situación non se debe circunscribir exclusivamente a poeta ourensá. A obra galega de Valente non é máis que un exemplo do que acontece coa literatura galega e coas literaturas de lingua distinta a castelán que hai na Península.
En España a penas se sabe sobre literatura catalana, vasca, portuguesa ou galega. Son contadísimas e honrosísimas as excepcións que confirman esta regra. Se ben a situación polo xeral é esta,tamén é ben certo que Manuel Rivas, Quim Monzó ou Saramago son exemplos de autores (traducidos ó castelán) que teñen certo predicamento
os lectores españois' e mesmo son asimilados como autores españois sen saber que o que están lendo son traduccións de obras orixinarias noutras linguas.
Esta situación de indefinición afectou e afecta a moitos escritores galegos.
entre ós lectores españois non se lie dá cumpridas explicacións de a quén están a 1er e de qué contexto cultural procede esa lectura. Isto en canto ás obras galegas
traducidas ó castelán.
As obras galegas, catalanas e vascas nin soan, aínda que o autor destas posibles obras sexan da altura literaria, tamén en castelán, como é ocaso de José Ángel Valente. Supoño que, a pesar das reticencias dalgúns sectores hipersensibilizados con non sei qué ataques inexistentes á lingua castelá, oadecuado sería busca-lo modo de que estas literaturas sexan presentadas e debidamente divulgadas ó groso da sociedade española.
Este tipo de actuacións, hoxe en día absolutamente utópicas por cuestións políticas, evitaría o total descoñecemento por parte dos lectores do Estado das diversas literaturas que se dan no territorio espaníol. Unha boa política cultural non permitiría esta desastrosa situación de total e absoluto descoñecemento das realidades culturáis,lingüísticas e literarias das Españas. Ó abeiro de todo isto que levamos dito, sería bo pasar a ver un pouco polo miüdo que entendemos por literatura galega para ter en conta onde se sitúa a obra galega de Valente, máis adiante analizada, e cómo infltíe nel á hora de crear un texto nunha lingua «nova» para el, dende o punto de vista da creación.
Logo pois, taremos por «literatura galega» aquel sistema literario en lingua galega. Esta definición de literatura galega non está, por razóns evidentes, condicionada por lindes de tipo fronteirizo por ser Galicia unha nación sen estado. Deste xeito non se pode comparar a definición que da súa literatura fagan os chilenos da que poidamos facer nos por ser a definición de «literatura chilena» unha definición dun concepto absolutamente institucionalizado. Fronte a isto os nosos lindes para poder defini-la nosa literatura están nos meramente lingüísticos aínda que habería que matizar esta cuestión.
Segundo Dolores Vilavedra^ habería que ter en conta as seguintes cuestións para falar de literatura galega:
A conexión orgánica do discurso literario coa historia da colectividade que o produce.
O proceso de adopción da lingua galega como vehículo de expresión artística.
Os vencellos que o discurso literario manten co folclore e a mitoloxía do grupo.
Coa acepción español refírome ós lectores e persoas do Estado español que non pertenceti ás conslitucionalmente chamadas nacións históricas do Estado.
É un recurso para non estar a especificar a cada tanto quén é quén.
^ Historia da literatura ga/ega. (1999). Dolores VILAVEDRA, Galaxia.

___________________________________________________________
ANÁUSE CRÍTICA DAS CANTIGAS DE ALEN DE JOSÉ ÁNGEL VALENTE 141
O proceso de consecución dunha certa estabilidade como sistema estético,e o maior ou menor dinamismo amosado nese proceso.
As súas relacións coa tradición artística autónoma e autoconsciente, que pola súa banda interaccionaría con outras semellantes.
A súa heteroxeneidade social e estética.
As crecentes e mutuas influencias que pode manter con outras literaturas.
A súa pertenza a diversos sistemas interliterarios (no noso caso, hispánico,europeo e lusófono, fundamentalmente), definidos en función de criterios de natureza territorial, elnolingüi'stica, rexional, etc. e cun espectro relativamente estable e ben definido para cada unha das literaturas nacionais que operen no
seu marco.
Estas directrices amosan, ademáis dunha visión estrictamente lingüística e filolóxica, un ampio marco «cultural» onde converxen diferentes aspectos do ser dun pobo. Quizáis, dende un punto de vista máis universal, algunhas destas cuestións sexan un pouco restrictivas, sen embargo, son importantes en literaturas en situación minoritaria como a galega polo carácter de resistencia fronte a unha literatura máis prestixiada, por cuestións sociais, como a literatura castelá.
Temos, pois, delimitado o sistema literario co que nos enfrontamos neste estudio. Agora ben, non podemos pensar que o feito de que un creador bilingüe, como é o caso de Valente, teña unha separación tan radical á hora de escribir nunha lingua ou outra. Aínda que si hai diferencias moi marcadas non podemos esquecer que ás veces para entende-la obra en galego (ou castelán) dun autor, tamén hai que ter en conta a obra escrita na outra lingua para comprende-lo conxunto da súa obra dunha maneira moito máis global.
Así e todo, no caso de Valente veremos que hai converxencia entre a súa obra en castelán e galego, pero tamén haberá un cambio radical e ben claro na obra galega. Pensó que para explicar esta diferenciación tan clara habería quever un pouco a súa biografía persoal, o momento no que escribe a obra en galego e como poden estas variantes repercutir na poesía en galego.
Será importante ver, ó longo deste traballo, en conexión ó anteriormente dito, a situación histórica de España e máis en concreto a de Galicia a nivel político e literario para despois poder entender un pouco mellor as Cantigas de alen.

CONTEXTUALEACIÓN HISTÓRICO-LITERARIA
José Ángel Valente distingüese (e subliñamos esta última palabra) por ser un poeta de difícil clasificación dentro das xeracións poéticas ás que foi adscrito

________________________________________________________

142- HÉXTOR MERA HERBELLO
tanto polos estudiosos da literatura galega como polos estudiosos da literatura
española. O poeta e historiador da literatura galega, Xosé Luís Méndez Fe^rín situou a José Ángel Valente dentro da chamada Xeración de Enlace da poesía de posguerra. Esta xeración -xeración ponte na dificilísima ramallada de xeracións que se dan a principios de século en Galicia- caracterízase por:
Saíren á luz a un tempo. Tanto a xeración de 1936'' como a xeración de enlace comezan a ver publicados os seus libros cando a situación cultural seve algo máis normalizada nos anos 50.
A Promoción ou Xeración de Enlace (de agora en diante PDE), a pesar de ver os seus escritos publicados ó mesmo tempo teñen unha orixe cultural ben diferente. Mentres a promoción de 1936 comezan a súa andaina cultural antes da guerra, en pleno estado democrático e liberal, a PDE verase coutada intelectualmente por un estado fascista que non permitirá achegar ós seus componentes a unha cultura «sa». Os dictados do réxime non lies permitirá acceder con Uberdade a unha literatura en galego e, nin tan sequera, a unha literatura en castelán plena de independencia.
Estes condicionamentos históricos fan que os postulados da PDE sexan moito máis febles que os dos seus antecesores e os da «Xeración das Festas Minervais» que foi a xeración que seguiu á PDE. O seu compromiso coa lingua non será tan forte e a súa literatura tenderá moito a unha literatura de tipo «costumista», tan do gusto das «forzas vivas» do momento.
Foi esta unha promoción moi condicionada pola evidente falta de Uberdade para poder expresárense cun mínimo de «líbre albedrío». Esta situación histórica fíxo que, illados do que se estaba facendo por Europa adiante, a súa formación fose autodidacta e coaccionada polas circunstancias. Mesmo a súa etiqueta de promoción como tal esta en tea de xuízo sendo sustentada máis por cuestións de tipo biográfico que de tipo puramente literario.
É interesante isto último que acabamos de dicir porque, senón, sería absolutamente imposible poder incluir a Valente nesta xeración «semi-difusa» dentro da literatura galega. As razóns que fan que o poeta ourensán estea nesta etiqueta -con todo o odioso que estas teñen como tales- é que ó igual que os seus correlixionarios naceu nos anos 20 e viuse merguado nunhas circunstancias históricas que o marcaron dunha determinada maneira, tanto na súa obra galega como castelá, aínda que con matices en cada unha délas.
De cómo influirían estas circunstancias na súa poesía falaremos máis adiante.
Ademáis, hai que ter en conta a data de publicación das cantigas. Aínda que foron froito dun longo proceso ó longo de moitos anos, a primeira vez que' De Pondal a Novoneyra. (1984). X. L. MÉNDEZ I^RRfci. Xerais.
'* Da que foron membro poetas como Iglesia Alvariño, Alvaro Cunqueiro, Díaz Castro ou Celso Emilio Ferreiro.
' Ademáis do poeta que nos ocupa, formarían parte desta xeración poetas como Ramón González
Alegre, Faustino Rey Romero, Antonio Tovar, Luz Pozo Garza ou Neira Vilas, entre outros

_______________________________________________________

ANÁUSE CRÍTICA DAS CANTIGAS DE ALEN DE JOSÉ ÁNGEL VALENTE-

se ve publicado un feixe de poemas do poemario que estamos a estudiar é no ano 1981 Agora ben, independentemente da data de publicación, Valente veseinfluido, dalgunha maneira, polo contexto histórico que lie tocou vivu*. Tanto éasí que, pensamos que pode ser máis productivo ter en conta os diferentes aspectos históricos e sociais que marcaron a súa experiencia vital nos poemas en galego que na obra en español.
Se ó longo da obra en español nos atopamos cunha serie de poemas que mostran a un poeta pouco identificado coa súa térra, na obra en galego vemos totalmente o contrario. Isto, por suposto, non quere dicir que Valente trocaseo discurso dependendo do idioma en que escribise ou ó público ó que fose dirixida a súa poesía. Pensamos que son, simplemente dous puntos de vista diferentes marcados, quizáis, por unha evolución intelectual orixinaria dunha mesma experiencia vital. O desarraigo inicial que mostra o poeta con respectoá súa térra non é máis que un instrumento de autodefensa contra unha experiencia traumática. A súa adolescencia en Ourense viuse condicionada por unha guerra civil que o marcou tan fundamente que fixo inevitables as asociacións entre a térra da adolescencia e as lembranzas doorísimas do horror
belicoso da senrazón. Estas experiencias, non só en Valente, senón que en todo o mundo que tivo que sufrir semellante acontecemento, lastraron ó longo da súa vida unha serie de recordos que na súa poesía de xuventude, sobre todo, se vería reflectida nun rexeitamento tácito a todo o que tivese que vercon todo aquilo. Mais, aínda que as penurias das desgracias experimentadasfan que as persoas actúen de determinada maneira peranie as lembranzasanguriosas, o cerlo é que, aínda así,sempre queda un pouso na mente das persoas que, en absoluto é negativo. Fronte á barbarie que tivo que sufrir o poeta, e que sufriron tantos outros, hai un halo de luz no subconsciente que fai que esas lembranzas queden aparcadas e agromen outras ben distintas. Fronte á guerra e a desgracia tamén está o sentimento do propio, da orixe mesma de cadaquén. Os aspectos positivos dunha vida absolutamente abafada pola
crueldade e o medo saen á luz e dan un tipo de discurso poético ñas cantigas galegas que nada ten que ver eos primeiros anos de poeta en castelán.
Lemos no poema «Destrucción del solitario» do poemario A modo de esperanza os
seguintes versos:

Durante toda la noche, [...]
pensaba: ^La adolescencia tiene
un ojo fijo, sometido a la muerte,
un ojo suicida y cruel.»

Vese ben as claras as connotacións claras que ten a adolescencia para o poeta. A adolescencia é unha obsesión que está decote na poesía valentmiana.
Este tempo é lembrado constantemente polo autor como un tempo de tebras e escuridade que non deixou ir adiante o devir normal dunha vida que deberá ser o máis pracenteira e nonnal posible no seu lugar de acubillo. O poeta pretende, Sele cantigas de alen. Edicións do Castro. Sada. 1981

_________________________________________________________

144 H. MERA HERBELLO
pois, satr, escapar da adolescencia rachadora da posguerra e a maneira é, como
el mesmo deixou testemuñado, a palabra.

Tenía entre mis manos
una materia oscura,
barro y aire mortal,
una materia resistente a mis manos,
que no podía vencer.
Y busqué en lo más hondo la palabra,
aquella que da al canto verdadera virtud.

É a palabra, pois, a verdadeira vertebradora do escapismo ante unha obsesión que persegue ó poeta ó longo de moito tempo. Palabra liberadora que só pode liberar invocando os escuros feitos do pasado. Repulsa, xenreira, rexeitamento ante unha experiencia vivida que non pode deixar atrás e coa que se senté obrigado a convivir plasmándoa na súa poesía de liberación dos lempos idos. Sen embargo, isto non quita que a súa poesía non se vise «aldraxada» polos acontecementos históricos dun xeito aliñante. Aínda que hai pegadas evidentes da guerra civil na súa poesía, o certo é que non deixa que isto faga depender á súa poesía do devandito tema a nivel creador. A guerra civil é un motivo que aparece na poesía de Valente, pero non se impon á mesma poesía facéndoa depender do tema en cuestión, Valente deixou escrito^:
Nuestras letras de posguerra se han caracterizado, al menos en sus manifestaciones de mayor interés, por un antiformalismo más o menos polémico y por el descubrimiento de la necesidad histórica y social de ciertos temas [...]
La adscripción a determinadas tendecias temáticas, por oportunas o necesarias
que sean, no justifica al escritor ni garantiza la existencia de la obra literaria. No es difícil que una promoción de escritores caiga en el bache que Lukács acusaba
en 1936 con respecto a ciertas manifestaciones deficitarias del realismo, en las
que «la idea histórica y socialmente justa no alcanza una expresión literaria
convincente».
Velaí unha das máximas máis importantes da obra de Valente: a absoluta independencia creadora.
O ENCONTRÓ COA TERRA.
Mais estes sentimentos habían trocar co tempo. Aínda que o móbil sería o mesmo, o xeito de exprésalo había de ser ben diferente. Ñas Cantigas de alen o xeito de lembrar ese tempo é distinto. Fronte a angustia que perseguiu ó poeta Las paiabras de ia tribu. José Ángel VALENTE. 1994. Tusquets Editores

_____________________________________________________________
ANÁUSE CRITICA DAS CANTIGAS DE A L É N DE JOSÉ ANGEL VALENTE

durante moilisimo tempo aparece unha iuz no fondo do tune! que nada ha ter que ver co que ata o de agora nos tina afeites a 1er na súa poesía. As lembranzas aa terra, o reencontró coa térra que o viu nacer plásmase dende unha cosmovisión na que os aspectos positivos han prevalecer sobre os negativos. Por suposto, isio non quere dicir que o poeta se esquecese de tódolos males que tivo que pasar no seu momento, non obstante, iso si, o deseño que expon sobre as suas lembranzas é radicalmente oposto. Por algunha razón, Valente sinte a necesidade de expresar uns sentimeníos sobre a súa térra que, aínda que agochados no fondo do seu subsconciente, agroman para dar paso á evocación Poetica dunha Oalicia que apalee ante el con outra perspectiva. Valente ante a necesidade de dar torma poética a estas experiencias tanto tempo silenciadas no seu mtenor, pero que nunca o abandonaron ó longo da súa vida. A palabra, outra vez a palabra, sera o instrumento que levará adiante o esforzó liberador de dar forma e substancia a uns sentimentos que saen do máis fondo do home.
Podemos resumir todo isto que acabamos de dicir nun esquema exemplificativo que, grosso modo, expon os dous posicionamentos do poeta perante unha mesma realidade pasada.
A GALICIA DA GUERRA
LITERATURA EN ESPAÑOL / \ LITERATURA EN GALEGO
Liberación a través da palabra. / \ Liberación a través da palabra.
Escapismo. Reencontró coas orixes.
Dunha mesma realidade ou experiencia traumática (guerra civil) e dun mesmo obxectivo (liberación a través da palabra) saen dous senOmentos^n diferentes dependendo do contexto lingiJístico e temporal. En canto ó contexto temporal a variable é o achegamento cara ó tempo da guen-a. Evidentemente canto máis próximo máis gañas de esquecelo, de rexeitalo. En canto ó contexto lingüístico habería que relaciónalo con cuestións de antropoloxia da "ng"»-^i referencias culturáis varían dependendo da lingua na que se exprese o Poeta. c.
o rexeitamento fronte o achegamento a unha térra de seu na que quere aíonaar para poder explicar as vivencias que nela experimentou.
Así, o poemario está inzado de evocacións a tempos o adolescente Valente ensínanos vivencias que volven a sua mente despois ae moito tempo:

Escoita, mai, voltei.
Estou no adro
onde aquel día o grande corpa
de meu abóficou.
inda oio o pranto.
Voltei. Nunca partirá.

_________________________________________________
146 H. MERA HERBELLO

Alongarme sámente foi o xeito
deficarpara sempre.
Ou mesmo reflexiona a través da poesía sobre esa experiencia do acto de
lembrar:

Amarelece acedo o tempo
e non hai tempo
para máis desdecir a morte,
Mariñeiro que levas
a barca do pasar,
na enxarcia a paxariña
inda di o seu cantar.
Escóitoa alen do tempo.

Valente recréase neste poema evocando ós récordes nunca idos. Os récordes que por moito tempo que pase sempre estarán ai, atentos á mínima oportunidade para saír á luz e desfacer o abismo de escuridade que provocaba a súa ausencia. Para isto sérvese dun poema de Afonso X o Sabio* no que un monxe queda abraiado polo canto dun paxariño que lie absorbe a atención durante trescentos anos sen que el se dea conta do tempo transcorrido.
O tempo inmobilizado evocado neste poema é o tipo de tempo que precisa o poeta para poder arria-Ios seus recordos de infancia. Hai que ter en conta que o reencontró coas orixes é un reencontró místico. Valente quere conectar con todo aquilo que viviu durante a infancia, pero depurado. É dicir, se temos en conta todo o negativo que lie tocou vivir neste período, é perfectamente comprensible que o poeta intente conectar coa súa teira dunha maneira mística. Todo o que lembra é positivo, non hai nada expúreo nuns recordos que, sen esta liberación mística,pederían ser moito máis negativos. Negativos ata o punto de que as evocacións negativas se impuxeran ás positivas que son as que o poeta quere sacar adjante.
Este reencontró místico coas orixes pretende facer ver a Galicia que puido ser e
non foi, aínda que tivese tódolos elementos para poder chegar a ser un sitio ideal
onde o poeta ejtiliado puidera vivir sen ter que marchar polo mundo adiante.

De todo o que non fun
ficou a ausencia,
máis real que nos mesmos.
Coitelo da door do que nonfumos,
fondo ferir o pranto do non nado.
Ouíeiros onde vín o moucho lonxe,
corredoiras da noite e sombra sombrecida
a dos meus eus sen mínfuxidos.

^ Cantigas de Santa Marta. Afonso X o Sabio. Edición crítica de WaJter Mettmann. (1981)
Edicións Xerais de Galicia.

____________________________________________
ANÁUSE CRÍTICA DAS CANTIGAS DE ALEN DE JOSÉ ÁNGEL VALENTE
Camino que nonfixen,
amor que non amei e nome cegó
de min que ardeu sen terme sido dado. [...]

É, pois, o paraíso frustrado e de ai a necesidade imperíuite de chegar a el dende a relación mística. A Galicia de Valente é un mito que está ñas mentes de moitos galegos, pero que, por desgracia, os sucesos acontecidos no ano it coutaron de maneira que só se poida mitificar por todos aqueles que lies tocou vivir aquel momento.

Este tempo inmobilizado é complemento á súa vez do espacio. O espacio que aparece nos poemas é sempre o mesmo. Non hai diferenciación dun poema a outro no espacio. De feito o espacio non aparece nomeado nos diferentes textos que componen o poemario. Se cadra hai algunha mención moi por nba a algún lugar concreto que é aludido case que indirectamente, pero sen embargo non hai topónimos por ningures. O espacio non é relevante ñas Cantigas de alen, a non ser pola súa ausencia. Esta ausencia de topónimos axuda determinantemente a crear a Galicia mítica da que falamos antes.
A Galicia da orixe. Ben mirado, esta presentación da nosa térra como a térra dos
principios, como unha térra mítica poderíase ter moi ben como un elemento caracterizador máis das Cantigas de alen. Non en balde a explicación da onxe da nosa térra sempre estivo rodeada dun ar de máxico e mítico que Valente soubo aproveitar moi ben para a súa obra galega.
No poema «Sub nocte» o poeta fai un xogo antagónico que deixa ver moi ben todo o referente ó mítico e máxico que vimos dicindo:

Remexede ñas cimas do crepúsculo.
Si nelas atopárades
O sol, será como unha vella
Moeda esverdeada doferruxe.
Limpádeo.
Brilará
Na moma luz do esquecimento.f...}

Nestes versos o poeta fala de remexer ñas cinzas do crepúsculo para alí atopar o sol. Se nos cinguimos ás connotacións simbólicas de cinzae crepúsculo poderiamos pensar que se refire a aspectos negativos dos que habena que ruxir como elementos destructores dunha lembranza vital. Mais haberemos de ter en conta que esta contraposición entre «gris», «crepúsculo» e «sol» non son excluíntes, senón todo o contrario, son complementanas. Témo-la cia^e no verbo inicial. Coimperativo «Remexede» indícanos que debemos mesm^os nesas cinzas do crepúsculo para buscar ese sol símbolo de luz e de (li^f¿?)
nunha primeira lectura esta aparente contraposición entre os íJ^vanaitos conceptos nos podería levar a unha interpretación dos mesmos na que se presentarían como antagónicos, o certo é que nada máis .
crepúsculo, o gris forma parte da idiosincrasia desa paisaxe que quere evoca-io

________________________________________________________________

148 HÉITOR MERA HERBELLO
poeta. Se queremos atopamos coa luz liberadora, transformadora do sol temos que ter na nosa mente e no noso corazón ese gris característico do que nos
arrodea no país mítico que se quere evocar. Ese gris, lonxe de te-las
connotacións negativas que dixemos que poderla suscitar, o que connota é o gris
máxico e morriñento dunha térra que non se entende sen esa cor especial que a caracteriza e diferencia do resto. Di máis tarde o poeta:

Tendede a mau. téndedea,
tendede a mau co sol,
inda que nadie vexa o sol,
para que fique así o sol
semeado na noite.

Desvélase nestes versos fináis do poema unha dependencia total dése sol fronte ás cores escuras da noite. Podemos ter en conta ese sol todo o que queiramos, pero sempre dependerá da escuridade, do realmente característico da térra nosa.
Sen dúbida, ó meu modo de ver, esta homenaxe ás cores escuras e características da Galicia mítica -e non mítica- ten moito que ver coas súas vivencias de infancia e xuventude en Ourense. Por aqueles tempos a luz eléctrica mesmo escaseaba nunha térra moi subdesenvolvida. Había o costume de xuntarse as familias ó carón da lareira, á quenturiña do lume para escoita--las historias e contos dos avós ou dos maiores. Era o ámbito perfecto para evocar ese ambiente máxico e popular que tina este tipo de encontros. Valentede segiu^o que gozou deste tipo de xuntanzas na súa xuventude e o ar místico e máxico que nelas se sentía plásmao, creo eu, o poeta ñas cores e mesmo nos cheiros deste poema. Non fai falta que diga nada explícitamente. Apálpase^.

A POÉTICA DE VALENTE

Hai na poesía de Valente unhas relacións «non formáis» que conforman, aínda que pareza contradictorio, a substancia última da poética do ourensán.
Para empezar deberamos ter en conta que é o que significa para o autor de Cantigas de alen a poesía, ou mellor dito, cal é a función principal da poesía.
Segundo el mesmo nos amosa en Las palabras de la tribu a poesía é «...un medio de conocimiento de la realidad» fronte ó que moitos consideran que a
' Neste poema non concordo plenamente co que di a doutora Carnie Blanco.
(«Lugar alen. Unhaverea na que escoltar as Cantigas de Valente». Moetiia. Revista Lucense de Ungii/stica e Literatura.Vol.6, 2000.)
Nesta publicación a doutora Blanco fai unha interpretación de contraposición -tal e
como dixemos máis arriba- entre a «escuridade asombrante á luz que asombra». Aínda que non considero esta interpretación en absoluto desbotable, o ceno é que non a comparto de todo polo arriba dito, Agora ben, se cadra as dúas lecturas pederían ser complementarias sempre e cando non se teñao «crepúsculo cincento» como algo «asombrante» tal e como define a profesora luguesa

___________________________________________________

ANÁUSE CRÍTICA DAS CANTIGAS DE AL£N DE JOSÉ ÁNGEL VALENTE

función primordial da poesía é a puramente comumcaliva. É ben interesante a
presentación que fai Valente sobre a función que debe íer a poesía. Cámbianse as tomas e, se nun principio a poesía puidera ser considerada como un simple elemento comunicador onde o emisor e o receptor son os elementos clave do proceso, na perspectiva de Valente o emisor seguiría sendo fundamental, pero coa novidade de que ese mesmo emisor sería o receptor máis importante dende o punto de vista do coñecemento. O poeta crea para conecer mellor unha realidade, párase para desentraña-los segredos últimos dunhas experiencias que se ven merguUadas nese afán de coñecemento, ñas fonduras mesmas da mística como medio de coñecemento ó que non pode chega-la ciencia. Agora ben, aínda que o poeta, é, en parte o gran beneficiado desta
maneira de comprende-las cousas, os posibles receptores, dependendo do grado de «horizonte hermenéutico» do que gocen, tenderán a verse tamén impregnados por ese coñecemento ó que chega o poeta. O poeta escribe para todo o mundo e non escribe para ninguén.
Neste proceso de creación poética «lo único dado es la experiencia en su particular unicidad. El poeta no opera sobre un conocimiento previo del material de la experiencia, sino que ese conocimiento se produce en el mismo proceso creador y es, a mi modo de ver, el elemento en que consiste primariamente lo que llamamos creación poética». Valente dixit.
É por iso que Valente actúa sobre o «material da súa experiencia» ñas Cantigas de alen conformando unha cosmovisión dése material que non He vén dado. A experiencia evoca sentimentos que o poeta vai desenvolvendo de xeito reflexivo ata transformar esa experiencia en coñecemento. Ou mellor dito, o poeta cae na conta de aspectos dunha experiencia aportados polo propio proceso creador.

E olla meu amigo.
Agora
perante nos
o nada xurde derradeiro
coma toda orixe.
Olla no baleiro do ver.

Mirada constante, busca da nada, do que é esencial cara a un punto cero
onde as palabras deán a explicación definitiva a unha dúbida que o abafa e que
intenta por tódolos medios comprender.
Pero, por riba de todo o que o poeta quere entender, ó que quere retomar ademáis das angueiras poéticas que o marcaron ó longo da súa vida, é a poética galega.
As formas, estrucmras e moüvos líricos de raíz galaica son constantes na poesía de Valente que quere esculcar por riba de todo as su£^ onxes e a idiosincrasia última da súa térra. E aquí válese,como xa vimos dicmdo encoi outras cuestións ó longo do trabaUo, da mística como elemento á man da poesía.
Usa as formas galaicas e o saber popular ñas súas cantigas para busca-^o
coñecemento dende unha perspectiva que só a poesía He pode achegar. U

___________________________________________________

150 HÉITOR MERA HERBELLO
coñecemento místico a través da poesía da ítaca perdida e reencontrada, a ítaca que só pode definir e explicar dende o alen como distancia precisa nunha linguaxe poética abocada á reflexión como única maneira ou vía de achegamento ás respostas non sempre satisfeitas. Lemos:

Acorda no serán.
Nósfomos
un modesto fenómeno no amano.
Déitase o vento agora, irmán.
Non sei sifomos.
Pois así
fiquemos esquecidos
de nos, valeiros xa
ó fin de nos,
para que sexa iste para nos
o soio tempo da verdade.

Pero, o xeito de chegar a este coñecemento non só é intrapoético, senón que tamén é formal. Ñas cantigas aparecen textos que están feitos ó modo cancioneiril nunha mostra de cómo Valente quería achegarse ás orixes tamén dende un punto de vista máis formal. Tamén estivo na mente do poeta a literatura de tipo popular e a literatura feita polo Xeración Nós"^ e o movemento de vangarda galega liderado por Manuel Antonio". Veremos a continuación exemplos deste tipo de poemas comidos ñas Cantigas de alen que, aínda que merezan unha mención especial, non varían substancialmente no fondo o que levamos dito ata o de agora:

Ó Santo Andrés do Lonxe
he¿ de ir.
Polo ar da íransparenza
hei de ir.
Ñas follas que o vento puxa
fun e volvín.
O Santo Andrés do Lonxe
hei de ir.
A pomba e máis o loureiro
viciño do mar os vin;
Paxariña que outo voas,
lévame alí.
Do fondo do mar viñeches

'" A Xeración Nos foi a composta por Vicente Risco, Castelao, Otero Pedrayo ou Cuevillas, entre outros que foron os artífices dun pulo anovador de modemidade á literatura galega polos anos vinte e irinta do pasado século,
" En Galicia literatura de vangarda noi se deu con moito predicamento. O encargado de dar a coñecer este tipo de movementos en Galicia foi Vicente Risco aproveitando o sen coñecemente dar literaturas europeas. O único escritor galego que podemos considerar como plenamente vangardista en Galicia £ Manuel Antonio.

__________________________________________


ANÁUSE CRÍTICA DAS CANTIGAS DE ALEN OE JOSÉ ÁNGEL VALENTE

feito de miga de pan,
A rosa de amor traías
acesa na túa man.
Viñas polo mar do fondo
€ polo cea de enriba;
viñas axiña e dispacio,
non chegabas, pero viñas.
Hei de ir.
Por amor e por amigo.

Aínda que o contido esta na liña xa predeterminada de busca do coñecemento «polo ar da transparenza» neste poema vese como Valente xoga coas formas medievais para constniflo poema. Utiliza ademáis das formas certos motivos propios das cantigas medievais como poden se-lo vento a auga e o punto de reunión dos dous amantes (Santo Andrés do lonxe). Sen embargo, o poeta sérvese dunha ambigüidade que aclara ó final do poema, no último verso. Se as cantigas de amor e de amigo se diferencian por algo é polo «eu» poético. Se a que canta a seu amigo é unha muller estaremos ante imha cantiga de Amigo. Se o que canta á súa «Senhor» é un home, estaremos ante unha cantiga de Amor. O sexo do que canta é definidor do tipo de cantiga que estamos a 1er ou escoitar. Vexamos o que pon a «Arte de Trovar* da Biblioteca Nacional de Lisboa:
Capítolo un.
E porque alguas cantigas i ha en quefalan eles e elas outrossí, por én é ben de enterderdes se son d'amor, se d'amigo:porque sabede que, se elesfalan na prima cobra e elas na outra, é d'amor, porque se moren a razón dele, como vos ante dissemos; e se elasfalan na primeira cobra é outrossí d'amigo; e se ambos falan en ua cobra, outrossí é segundo quaí deles fala na cobra primeiro.
O poeta manten a ambigüidade de se o seu poema é de Amigo ou de Amor ata o final cando espeta o verso integrador dos dous xéneros líricos: «Por amor e por amigo».
Valente quere xuntar no mesmo poema as dúas maneiras de trobar. A estructura formal permítello porque tanto as cantigas de amigo como as de amor sérvense do mesmo tipo de recursos formáis. E na cantiga que nos ocupa vemos que utiliza dous tipo de cobras; de refrán e de mestría. As cobras de refi-án son as catro primeiras co refrán «Hei de ir». E as tres restantes soii de mestría. Habería que dicir que o refrán das primeiras cobras aparece na última como verso da mesma. Considerarémolo Ucencia do autor. Aínda que os dous tipos de cobras aquí vistas aparecen nos dous xéneros líricos, o certo é que as cobras de refrán aparecen máis ñas cantigas de Amor fronte as de mestría que adoitan verse máis ñas de Amigo. Como curiosidade dicir que dentro das cantigas de amigo hai unha serie de cantigas chamadas de «Romaxe», como o título, e este tipo de cantigas son propias en exclusiva das cantigas de amigo.
As cantigas de Romaxe caracterízanse, grosso modo, por estar situadas nunha ermida na que quedan os dous namorados e, ou a muller é plantada polo seu

________________________________________
152 HÉiTOR MERA HERBELLO
amigo, ou informase alí dunha desgracia que He aconteceu e que lie impide acudir á cita.
Valente xunta todas estas características das cantigas medievais galegas de tipo amoroso e compleméntaas co que sería a súa «expresión poética». Quere chegar a un lugar co nome, significativo, de San Andrés do Lonxe. Para ir alí pensa que ten que recorrer a diferentes elementos da natureza -tan presentes ñas cantigas de amigo, sobre iodo- e para facelo arrodéase dun ar de misticismo envolvente a tódolos elementos naturais alí presentes: o ar, o vento, a auga, as follas das árbores... que se farán imprescindibles para poder chegar a ese San Andrés do Lonxe, obxectivo último da súa andaina.
Pero, non só se vale das formas medievais para representar unha realidade e uns sentimentos propios do seu habitat primixenio. A íiteratura popular e a mención a diferentes poetas da poesía galega moderna sérvenlle a Valente para conformar esa visión que ten do pasado (e do presente), no que atinxe á súa térra, e ó tempo case que fai unha pequeña homenaxe a tódalas épocas e tendencias da poesía galega. O feito de que concorran ó longo do poemario a poesía medieval, popular, de vangarda ou dos clásicos (Rosalía) sérvelle ó autor para facer un percorrido -non sei se consciente ou inconsciente- por toda a poesía galega sendo a propia poesía de Valente a mellor representación do que daríamos en chamar «poesía moderna».
«Dicer de tódalas augas» podería ser un bo exemplo de literatura popularamoldada ós desexos artísticos do poeta. Neste poema xunta as características formáis e estéticas da poesía popular (versos octosílabos, repeticións, etc.) co tema autobiográfico, co lema da contextualización do «eu» poético no seu«habitat»:

o monte, o río, a auga...
Da beiramar fuxín,
subín ó monte,
hoxe dícenme as augas:
— Mañán é onte.

Ademáis, vemos a lembranza continua do pasado que tan presente ten Valente e do que non se quere arredar.
Rosalía, Manuel Antonio ou a Xeración Nos tamén están representados na poesía das cantigas:

Acorda no serán.
Nósfomos
un modesto fenómeno no antaño,
Déitase o vento agora, irmán.
Non sei sifomos.
Pois asi
fiquemos esquecidos
de nos, valeiros xa
ó fin de nos.

__________________________________________________

ANÁUSE CRITICA DAS CANTIGAS DE AL É N DE JOSÉ ÁNGEL VALENTE

para que sexa iste para nos
o soio tempo da verdade.
Se o comparamos eos versos de Manuel Antonio vemos que as coincidencias son evidentes:
Fomosficando sos
O mar o barco e mais nos.

A soidade como elemento complementario á iembranza das vivencias requiridas. Por un lado a soidade da travesía no barco no poema de Manuel Antonio e por outro a lembranza dun tempo pasado do cal se dubida aa sua existencia, no poema de Valente.
En definitiva hai unha serie de mencións ó longo do poemario que, como xa dixemos se amoldan á poética de Valente facendo unha sene de homenaxes ós autores nativos do país de alen.

A LINGUA
Dinos Claudio Rodríguez Fer'^ sobre a elección lingüística de Valente:
Nun autor coa autenticidade creativa de Valente, a elección lingüística non é resultado dunha decisión extrapoética, senón dunha pulsión espontánea derivada de demandas externas ou internas que provocan que sexa a lingua quen elixa ao poeta máis que o proceso inverso. O propio cultivo da tingua galega é, pois, acontecer e consecuencia a un tempo dunha correlación üe jeitos biográficos.
En efecto, tras abandonar o galego como lingua poética dende que de Galicia, xa na xuventude, Valente reencontrouse con aquel cando foi invitado pola asociación emigrante A Nosa Caliza de Xenebra,a disertar sobre as Cantigas de Alfonso X o Sabio, concretamente con motivo do Uta aas Letras Galegas de 1980.
A inmersión na lírica alfonsí espertou no poeta lembranzas biográficas e
resonancias literarias que de maneira natural só podían materializarse engalego, tal como se aprecia na súa primeira sene de cantigas, t a estas seguiron outras dúas seccións igualmente derivadas da ensamblaxe de novas experiencias galaicas [...]
Explica ben ás claras o doutor Rodríguez Fer a relación que se establece enti^
Valente e a lingua. O poeta precisa dése instrumento que é a Imgua galega para
poder expresa-las vivencias e lembranzas que tina da súa experiencia vital galega.
' Introducción ás Cantigas de alen. José Ángel VALENTE. Consorcio de Santiago

_______________________________________________________________

154 H. MERA HERBELLO
Nun poeta como Valente onde a palabra é tan importante dende un punto de vista
creador (non digo que para o resto dos creadores non sexa importante a palabra),
onde a palabra é o referente máximo na busca da oríxe, dése punto cero tan
insistentemente buscado, non é casualidade esta adopción da lingua vemácula como elemento fundamental de expresión. As diferentes linguas teñen un substrato cultural que fan que determinados conceptos só sexan expresables e entendibles a través da lingua desa determinada cultura.
Valente ten moitas cousas sobre as que reflexionar aíredor das cuestións puramente culturáis antropolóxicas da súa térra e para isto fai uso da lingua galega. Tendo isto ben claro -e máis lendo o que o doutor Rodnguez Fer escribiu ó respecto- a nos gustaríanos facer unha serie de reflexións lingüísticas que nos parecen interesantes e que, incluso, poden reforzar o que, ata o de agora, levamos dito sobre a lingua en Valente.
Para as persoas galego-falantes a lingua que emprega Valente non sería moi difícil de situar. Hai unha serie de trazos dialectais ó longo do poema que nos indican que o poeta é da zona oriental do país (Lugo-Ourense). Estes trazos dialectais na escrita -nun momento no que a norma ortográfica e morfolóxica do galego xa estaba aprobada e difundida cando menos para os escritoresamosan a vontade do creador de recrear o pasado dende tódolos puntos de vista posibles. É por iso que dicimos que un poeta como Valente no que a palabra é tan importante non pode deixar de empregar as características propias da zona que o viu medrar. Esta actitude con respecto a lingua pódese poner ó nivel das diferentes formas poéticas que utilizou ó longo do poemario e que xa vimos. É unha volta ás orixes con tódalas consecuencias. Nun momento no que os poetas e escritores galegos aproveitan as normas ortográficas como elemento de cohesión escrita, que non lingüística, para todo o país, Valente decide seguir o seu propio camino tamén neste eido, aúida que non fose o único.
No poemario atopamos unha serie de trazos dialectais propios da zona de Ourense que nos mostra a intención do poeta de representa-la fala viva da súa zona, da súa infancia, a fala que el mesmo mamou.
Atopámonos na caracterización desta fala aspectos fonéticos e léxicos que distinguen de onde é o autor. De seguido contraponemos as palabras con trazos dialectais fronte ás que serían de uso normativo:
A nivel léxico e morfolóxico atopámonos con palabras como as seguintes:

decir vs. dicir
mau vs. man
voltei vs. volvín
nadie vs. ninguén
até vs. ata
naciós vs, nacións
algús vs. algüns
ouvín vs. oín

No plano fonético atopamos plasmados diferentes trazos característicos da
fala de Valente;
O - i - antihiático: soio vs. só; á ialba vs. á alba; seios vs. seos
Pronunciación do e copulativo como semivocal (iode): I é tarde vs. E é tarde
Apócope final: Señardá vs. Señardade

_______________________________________________________

ANAUSE CRÍTICA DAS CANTIGAS DE ALEN DE JOSÉ ÁNGEL VALENTE
Non pretendemos facer unha descrición polo miúdo das diferentes características lingüísticas ñas Cantigas de alen, pero pola conü;a o que si pretendemos é dar unha idea do que queremos exponer cando dicimos que Valente ten moi en conta tódolos aspectos referentes a unha poesía ae nos exposta por el dende unha perspectiva de distancia e melancolía. A caracterización da lingua móstranos unhas remimscencias do gaiego ^ue Valente lembra da sua infancia, é unha volta ás orixes dende o punto de vistalingüístico.

CONCLUSIÓN
Lendo todo o que levamos dito neste traballo decatámonos que na poesía en lingua galega de Valente xúntanse unha serie de elementos que o que tan non é máis que cubrir unha necesidade. Unha necesidade de volver a un munao arrebatado e que o poeta quere retomar dende a palabra e recréalo exponenao todo o que ese mundo ten de seu. Esa necesidade só se pode disipar coa liberación a través da palabra e a propia palabra é o instrumento fundamental, non xa de comunicación, senón que, de reflexión e de comprensión dunha realidade que o poeta pretende facer súa con tódalas consecuencias. Non é que esa realidade (a realidade da infancia na térra) non fose súa, pero, non obstante o labor poético do creador precisa volver a tócalo, para reflexionar sobre el.
Este proceso poético é un proceso complexo -en contra do que al^ns puidesen pensar por ser en gaiego- e non ten nada que envexar á producción poética en español. Á súa vez. unha vez máis, o poeta demostra a súa independencia creadora fuxindo dos estereotipos dominantes na súa época. Atopámonos, pois, cun poeta que, aínda que poida gustar máis ou menos, ou poida ser mellor ou peor entendido, apona un constructo poético propio e independente ademáis de nioi enriquecedor.
BIBLIOGRAFÍA
VALENTE, José Ángel (1996): Cantigas de alen. Consorcio de Sanliago.
— (1980): Punto cero. Seix-Barral.
«Lugar alen. Unha verea na que escoitar as Cantigas de Valente.* Moenia. Revista
túcense de Lingüística e Literatura. Vol 6, 2000.
LÓPEZ CASTOO, Armando (1992): Lectura de José Ángel Valente. Universidad de
LeónAJniversidade de Santiago de Compostela.
JIMÉNEZ HEFFERMAN, Juüán (1998): Lapalabra emplazaái Meditación y conte^^^^
de Herbert a Valente. Servicio de publicaciones de la UCU, COrdoDa

_______________________________________________

156 -H. MERA HERBELLO

VALENTE, José Ángel (1985): Entrada en materia. Madrid: Cátedra.
— (1994): Las palabras de la tribu. Barcelona: Tbsquets.
— (1995); El fin de ia edad de plata. Barcelona: Tusquets.
— (2000): Variaciones sobre el pájaro y la red. La piedra y el centro. Barcelona:
IXisquets.
VVAA. (2000): Historia social de la literatura española. VÍgo:Vol. IL
MÉNDEZ FERRÍN, X. L. (1990): De Fondal a Novoneyra. Vigo: Xerais.
ViLAVEDRA, Dolores (1999); Historia da literatura galega. Vigo: Galaxia.
VVAA. (1996): Historia da literatura galega. Vigo: A Nosa Terra.
Normas ortográficas e morfolóxicas do idioma galega. A Coruña: Instituto da Lingua
Galega e Real Academia Galega.
PiMENTEL, Luís (1983): Sombra do aire na herba. Vigo: Galaxia.
Lírica trobadoresca galego-portuguesa medieval. Cantigas de escarnho e maldizer.
Antoloxía. Manuel Ferreiro e Carlos Paulo M. Pereiro. Vigo: A Nosa Terra. 1996.
(De aquí sacouse o texto da Arte de trovar








DATOS TOMADOS DE INTERNET-

http://www.residencia.csic.es/bol/num8/valente.htm

http://es.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_%C3%81ngel_Valente


http://www.amediavoz.com/






30 de enero de 2009

MANIFIESTO POR LA SOLIDARIDAD



Estas frases de Gandhi elegidas por Cornelivs, al presentar el Manifiesto, resumen perfectamente el contenido y el espíritu de este “Manifiesto por la Solidaridad”.

“En la Tierra hay suficiente para satisfacer las necesidades de todos, pero no tanto como para satisfacer la avaricia de algunos”.

“Mañana tal vez tengamos que sentarnos frente a nuestros hijos y decirles que fuimos derrotados. Pero no podremos mirarlos a los ojos y decirles que viven así porque no nos animamos a pelear”.

"Dicen que soy héroe, yo débil, tímido, casi insignificante, si siendo como soy hice lo que hice, imagínense lo que pueden hacer todos ustedes juntos”.

Adhiero al manifiesto con la esperanza de un mundo más justo y solidario.
Safiro

PARA UNIRTE- COPIA Y PEGA EN TU BLOG ESTE MANIFIESTO

http://cornelivs.blogspot.com/



A continuación se publica el texto del Manifiesto por la Solidaridad, en español, francés, inglés, y con enlaces a las traducciones en otras lenguas: gallego, catalán, hebreo y japonés.


MANIFIESTO POR LA SOLIDARIDAD

QUIENES SOMOS:

Los que suscribimos este manifiesto somos ciudadanos en el pleno uso de nuestros derechos civiles, y titulares de la soberanía popular, de la cual emanan los poderes del Estado.

Los firmantes nos dirigimos a todos los ciudadanos del mundo, conocedores de la situación de pobreza, hambre y enfermedad en la que se encuentra gran parte de la población humana en un momento histórico, como el actual, en el que se disponen de los suficientes medios políticos, económicos y científicos que pudieran solucionar estos problemas.

Este manifiesto tiene vocación de universalidad, y va dirigido a toda la humanidad, a cada ser humano que habita el planeta, para que tome conciencia de la terrible situación a la que se enfrentan millones de personas y de alguna manera actúe en consecuencia para terminar con esta insostenible situación. Por ello la versión original en español será traducida a diversas lenguas, pues nuestro propósito consiste en hacer oír la voz de la opinión pública en los lugares en las que se toman las decisiones políticas y económicas del mundo.

A QUIÉN NOS DIRIGIMOS:

Nos dirigimos a la clase política gobernante de nuestros países; así como a los más altos mandatarios de las Organizaciones Internacionales, tales como la Organización de las Naciones Unidas, y a los Presidentes y Gobiernos de los países más poderosos económicamente de la Tierra.


LES MANIFESTAMOS:

1.- Que este texto tiene su origen en la constatación de la extrema situación de necesidad y de hambre que sufre una gran parte de la población de la Tierra y en el desigual e injusto reparto de bienes que existe actualmente en el mundo. Entendemos que la ecuanimidad y la armonía en el mundo tienen por base el reconocimiento de la dignidad intrínseca y de los derechos iguales e inalienables de todos los miembros de la familia humana, por lo cual es inadmisible que una gran parte de la población mundial tenga que enfrentarse a una realidad tan precaria, a tal grado de injusticia y desigualdad, a tanta hambre, pobreza y desnutrición.

2.- Que consideramos que dicha situación es intrínsecamente perversa y no admisible ni moral ni éticamente, dado que todos los seres humanos nacen libres e iguales. Igualmente, tenemos presente que todos los ciudadanos del mundo tienen esos derechos desde el mismo instante de su nacimiento y no como una promesa futura cuya conquista dependa de la realidad política, social o económica de sus países.

3.- Que defendemos que es completamente injusto, inmoral y un crimen humanitario punible ante los tribunales internacionales y la Historia que, en pleno Siglo XXI, existan seres humanos que pasen hambre en el mundo, y que mueran por ello. Que es un agravante de ese crimen que, existiendo las leyes internacionales suficientes, así como los medios técnicos, económicos y científicos para corregir dicha situación, los que ejercen el poder en el mundo no lleven a cabo las acciones necesarias para solucionar lo que generaciones futuras calificarán de verdadero genocidio en el que serán culpables todos aquellos que, teniendo los medios para solucionar el problema, no los hayan empleado.

4.- Que consideramos que esta injusta situación es contraria al Derecho Natural, a los Derechos Humanos y a las normas de la más elemental ética, y entendemos que ha llegado el momento de que la voz de la opinión pública exija de sus gobernantes el final de tal estado de cosas.

5.- Que el presente manifiesto no es un manifiesto utópico; y que tampoco es un manifiesto político, ni se pretende con el mismo la instauración de un nuevo orden político o socio-económico mundial, ni ningún menoscabo del tejido empresarial, sanitario y social del mundo desarrollado, sino la más elemental justicia con los desfavorecidos.

POR TODO ELLO, EXIGIMOS A NUESTROS GOBERNANTES:

1.- La adopción de medidas inmediatas y urgentes para paliar tal situación de hambre, enfermedad y desnutrición en el tercer mundo. Consideramos que tales medidas no constituyen una utopía, sino que son perfectamente viables y posibles.

2.- Mantener el compromiso de cumplir los Objetivos del Milenio que, establecidos por Naciones Unidas en el año 2000, definen los principios a los que ha de ajustarse la actuación de los países y del sistema económico internacional para superar, con el horizonte fijado en 2015, las injusticias que aquejan a la humanidad.

3.- La realización de acciones solidarias sistemáticas con los países más desfavorecidos y que se establezca un orden lógico y humano de prioridades en la política económica, con proyectos inteligentes que creen riqueza y puestos de trabajo en los países afectados, facilitando un desarrollo sostenible y un progreso que les ayude a la consolidación de una red sanitaria, económica y social estable que haga posible el retorno a una situación de partida igualitaria.

4.- Que se tomen las medidas necesarias para que los países ricos destinen una parte de sus presupuestos a la creación de riqueza, de empresas y de fuentes de trabajo en los países afectados; así como la adopción de un acuerdo internacional, que debería subscribirse en la ONU de obligado cumplimiento para los países desarrollados.

5.- La implantación de un código ético que regule la estrategia de las empresas multinacionales, así como la eliminación de los paraísos fiscales y la aplicación de la tasa Tobin, ú otra similar, a las transacciones comerciales internacionales, que permita crear un fondo de solidaridad gestionado por Naciones Unidas.

6.- No aceptaremos simples declaraciones de principios que no se traduzcan en políticas concretas. En definitiva, APELAMOS al sentido de la generosidad y humanidad de todos, y fundamentalmente de la clase política internacional económicamente poderosa.

Desde la tierra que espera y cree firmemente en la Solidaridad que construya un mundo mejor y más justo, a 30 de enero de 2009"



MANIFESTE POUR LA SOLIDARITÉ

QUI SOMMES-NOUS:

Les adhérents à ce manifeste sommes des citoyens en plein usage de nos droits civils et titulaires de la souveraineté populaire, de laquelle émanent les pouvoirs de l'État.

Les signataires nous nous adressons à tous les citoyens du monde, informés de la situation de pauvreté, de famine et de maladie dans laquelle se trouve une grande partie de la population humaine dans un moment historique, comme l'actuel, où l'on dispose des moyens suffisants tant dans les domaines politiques, économiques et scientifiques qui pourraient résoudre ces problèmes.

Ce manifeste a une vocation d'universalité et s'adresse à l'humanité entière, à chaque être humain qui habite cette planète afin qu'il prenne conscience de la terrible situation à laquelle sont confrontés des millions de personnes et d'une certaine façon agisse en conséquence pour mettre fin à cette situation. Pour ce faire la version originale en espagnol sera traduite en diverses langues, car notre intention est de faire entendre la voix de l'opinion publique jusqu'aux lieux où se prennent les décisions politiques et économiques concernant le monde.

Á QUI NOUS NOUS ADRESSONS:

Nous nous adressons à la classe politique gouvernante de nos pays, ainsi qu'aux plus hauts mandataires Des Organisations Internationales, telles que l'Organisation des Nations Unies, et aux Présidents et Gouvernements des pays les plus puissants, économiquement parlant, de la Terre.

NOUS LEUR MANIFESTONS :

1.- Que ce texte émane de la constatation de la situation extrême de besoin et de famine que souffre une grande partie de la population de la Terre et de l'injuste distribution des biens existants aujourd'hui dans le monde. Nous entendons que l'impartialité et l'harmonie dans le monde ont pour base la reconnaissance de la dignité intrinsèque et des droits égaux et inaliénables de tous les membres de la famille humaine, raison pour laquelle il est inadmissible qu'une grande partie de la population mondiale doive affronter une réalité si précaire, à un degré tel d'injustice et d'inégalité, à tant de famine, de pauvreté et de dénutrition.

2.- Que nous considérons que dite situation est de façon inhérente perverse et inadmissible ni moralement ni éthiquement, étant donné que tous les êtres humains naissent libres et égaux .De la même manière, nous n'oublions pas que tous les citoyens du monde ont ces droits dès leur naissance et non comme une promesse future dont la conquête dépend de la réalité politique, sociale et économique de leurs pays.

3.-Que nous défendons qu'il est absolument injuste, immoral et un crime humanitaire punissable devant les tribunaux internationaux et l'Histoire que, en plein XXI ème Siècle, existent des êtres humains qui souffrent de faim dans le monde et qui en meurent. Que c'est une circonstance aggravante de ce crime qu'existant les lois internationales suffisantes, ainsi que les moyens techniques, économiques et scientifiques pour corriger cette situation, ceux qui exercent le pouvoir dans le monde ne réalisent les actions nécessaires pour résoudre ce que les futures générations qualifieront d'authentique génocide dont seront coupables tous ceux qui tout en ayant les moyens pour résoudre ce problème ne les auront pas utilisés.

4.- Que nous considérons que cette situation injuste est contraire au Droit Naturel, aux Droits Humains et aux règles de l'éthique la plus élémentaire et nous pensons que le moment est venu que la voix de l'opinion publique exige de ses dirigeants la fin d'un tel état des choses.

5.- Que ce présent manifeste n'est pas un manifeste utopique; ni un manifeste politique, ni nous prétendons avec ceci l'instauration d'un nouvel ordre politique ou socio-économique mondial, ni aucun discrédit des réseaux entreprise, sanitaire et social du monde développé, sinon la justice la plus élémentaire envers les plus démunis.

POUR TOUTES CES RAISONS , NOUS EXIGEONS DE NOS DIRIGEANTS:

1.- L'adoption de mesures immédiates et urgentes pour mettre fin à la situation de famine, de maladie et dénutrition dans le Tiers-Monde. Nous considérons que de telles mesures ne constituent pas une utopie, sinon qu'elles sont parfaitement viables et possibles.

2.- Maintenir le compromis de remplir les Objectifs du Millénaire qui, établis par les Nations Unies en 2000, définissent les principes sur lesquels doit s'adapter la conduite des pays et du système économique international pour surmonter, avec comme horizon 2015, les injustices dont souffrent l'humanité.

3.- La réalisation d'actes solidaires systématiques envers les pays les plus démunis et que s'établisse un ordre logique et humain de priorités en politique économique, avec des projets intelligents qui créent richesse et emploi dans les pays affectés, facilitant un développement soutenable et un progrès qui les aide à consolider un réseau sanitaire, économique et social stable qui rende possible le retour à une situation de départ égalitaire.

4.- Que les mesures nécessaires soient prises afin que les pays riches destinent une part de leurs budgets à la création de richesse et d'entreprises et de sources de travail dans les pays affectés ; ainsi que l'adoption d'un accord international qui devrait se souscrire à la ONU et d'application obligatoire de la part des pays développés.

5.- l'implantation d'un code éthique qui contrôle la stratégie des entreprises multinationales, ainsi que l'élimination des paradis fiscaux et l'application de la taxe Tobin, ou une autre de semblable quand aux transactions commerciales internationales qui permette de créer un fonds de solidarité géré par les Nations Unies.

6.- Nous n'accepterons pas de simples déclarations de principes qui ne se traduisent en politiques concrètes. En définitive, NOUS FAISONS APPEL au sens de la générosité et de l'humanité de tous et fondamentalement de la classe politique internationale, économiquement puissante.

Depuis la Terre qui espère et croit fermement en la Solidarité qui puisse construire un monde meilleur et plus juste, le 30 janvier 2009.


MANIFESTO ON BEHALF OF SOLIDARITY.

WHO WE ARE:

We, the endorsers of this Manifesto, are citizens on total use of our civil rights and holders of popular sovereignty, from where State Powers are emanated.

We, the signers, aware of the situation of poverty, hunger and illness in which great part of the human population lives despite being in a historical moment, as the current one, where sufficient political, economical and scientific means are available so as to solve these problems, address to all world citizens.


This public declaration is a universal calling which heads for the whole humanity, to each human being that inhabits this planet, for them to become aware for the terrible situation that millions of people have to face and, somehow, to encourage them to act accordingly, to bring to an end this unsustainable situation. This is why the original version in Spanish will be translated to different languages, since our intention is that the public opinion´s voice is heard in those places where political and economical decisions are adopted.

WHOM DO WE ADDRESS TO?:

We address to all the politicians who rule our countries; as well as to the highest heads of International Organizations, such as The United Nations, and to presidents and governments of the richest and most powerful countries of the world.


WE DECLARE:

1.- That this text has its origin in the certain fact of the extreme situation of the needs and hunger a big part of the world’s population suffers and in the current unequal and unfair distribution of the properties existing in the earth. We understand that the equanimity and the harmony in our planet must exist based in the acknowledgment of the equal, inalienable and intrinsic dignity of all the members of the human family, that is why it is unacceptable that a big part of the world’s population has to face such a precarious reality with this level of injustice, inequality, hunger, poverty and malnutrition.

2.- Since all human beings are born to be free, we believe that this situation is particularly evil and unethical. We also plead that all citizens in the world must have these rights in the same moment they are brought to life and not as a future promise to be reached depending of the political, social or economical reality of their homeland.

3.- We defend what is utterly unfair, immoral and a humanitarian punishable crime before the international courts and the History that right in the 21st century there still exist human beings starving in this World and dying because of that. It is an aggravating circumstance that, existing enough international laws and technical, economical and scientific means to correct the aforementioned situation, those who have the power in the world do not carry out the necessary actions to solve what future generations will only describe as a real genocide in which they all will be guilty for having the means to solve the problem, but not using them.

4.-We consider this unfair situation to be against the Natural Law, the Human Rights and the procedure of the most elementary ethical principles, and we understand that the moment has come in which the voice of the public opinion demands from their leaders the end of such state of affairs.


5.- That this is neither a utopian nor a political manifesto, and it does not expect the founding of a new political or socio-economic world order, nor any damage to the business, sanitary or social network of the First World, but the most elementary justice with the underprivileged.

BECAUSE OF ALL THE FACTS AFOREMENTIONED, WE DEMAND OF OUR LEADERS:

1. To adopt immediate and urging measures to alleviate such a situation of hunger, illness and malnutrition in the Third World. We think that such measures do not represent any utopia as they are perfectly feasible and possible.

2. To maintain the promise of fulfilling the Millenium Objetives which were established by the UN in the year 2000. These Objectives define the principles that the countries and the international economical system must follow in order to overcome the unfair situations humanity suffers towards the year 2015 (as it was agreed).

3. To perform systematically acts of solidarity towards the countries in an unfavourable position and to establish a logical and human order of priorities in the economical policy, including intelligent projects that create wealth and jobs in the aforementioned countries, offering sustainable development and progress to help them to consolidate a permanent social, economical and health service network that makes it possible for them to start from an equal position.


4. To take the necessary steps so that the richest countries allocate part of their national budgets to create wealth, companies and work sources in the aforementioned countries, as well as to adopt an international agreement, which should be compulsory for the developed countries and signed in the UN.

5. To implement an ethical code that regulates the multinational companies strategy, as well as the elimination of the tax havens and the application of the Tobin Tax —or a similar one— to the international commercial transactions, that will allow to create a solidarity fund managed by the UN.

6. We will not accept simple declarations of principles that are not transformed into specific policies. In other words, we appeal to everybody’s sense of generosity and humanity, especially from the ones who belong to the international ruling class that have the economical power.

From the Earth that waits and believes firmly in the Solidarity that can build a better and fairer world, 30th January 2009.


ENLACES PARA OTRAS LENGUAS:



TRADUCCION DEL MANIFIESTO POR LA SOLIDARIDAD AL GALLEGO

TRADUCCIÓN DEL MANIFIESTO POR LA SOLIDARIDAD AL CATALAN

TRADUCCIÓN DEL MANIFIESTO POR LA SOLIDARIDAD AL HEBREO

TRADUCCIÓN DEL MANIFIESTO POR LA SOLIDARIDAD AL JAPONÉS

TRADUCCIÓN DEL MANIFIESTO POR LA SOLIDARIDAD AL ITALIANO

TRADUCCIÓN DEL MANIFIESTO POR LA SOLIDARIDAD AL PORTUGUÉS

TRADUCCIÓN DEL MANIFIESTO POR LA SOLIDARIDAD AL ALEMÁN

http://cornelivs.blogspot.com/



Cornelivs publica en el Manifiesto por la Solidaridad. " Invito, pues, a todos los que compartan este mensaje solidario y así lo deseen (amigos, conocidos, lectores y demás interesados) a que lo publiquen también en sus blogs y que lo difundan a todos los medios de comunicación posibles. Me gustaría que cada blogger, cuando coloque en su blog este Manifiesto, recuerde lo que pensaba Gandhi:

“Casi todo lo que realice será insignificante, pero es muy importante que lo haga” y también que

“Lo más atroz de las cosas malas de la gente mala es el silencio de la gente buena”.









8 de enero de 2009

Eladia Blázquez

Pianista, guitarrista, compositora, autora, cantante
(24 de febrero de 1931 - 31 de agosto de 2005)





HONRAR LA VIDA

¡No! Permanecer y transcurrir
no es perdurar, no es existir
¡Ni honrar la vida!
Hay tantas maneras de no ser,
tanta conciencia sin saber
adormecida...
Merecer la vida no es callar y consentir,
tantas injusticias repetidas...
¡Es una virtud, es dignidad!
Y es la actitud de identidad ¡más definida!
Eso de durar y transcurrir
no nos da derecho a presumir.
Porque no es lo mismo que vivir...
¡Honrar la vida!

¡No! Permanecer y transcurrir
no siempre quiere sugerir
¡Honrar la vida!
Hay tanta pequeña vanidad,
en nuestra tonta humanidad
enceguecida.
Merecer la vida es erguirse vertical,
más allá del mal, de las caídas...
Es igual que darle a la verdad,
y a nuestra propia libertad
¡La bienvenida!...
Eso de durar y transcurrir
no nos da derecho a presumir.
Porque no es lo mismo que vivir...
¡Honrar la vida!

PROHIBIDO PROHIBIR
(Tango)

No se puede prohibir, ni se puede negar
el derecho a vivir, la razón de soñar...
No se puede prohibir, el creer ni el crear,
ni la tierra excluir, ni la luna ocultar...
No se puede prohibir, ni una pisca de amor,
ni se puede eludir que retoñe la flor...
Ni del alma el vibrar, ni del pulso el latir,
ni la vida en su andar... No se puede prohibir.

No se puede prohibir, la elección de pensar
ni se puede impedir, la tormenta en el mar...
No se puede prohibir, que en un vuelo interior
un gorrión al partir, busque un cielo mejor...
No se puede prohibir, el impulso vital,
ni la gota de miel, ni el granito de sal...
Ni las ganas sin par, ni el deseo sin fin
de reír, de llorar, no se puede prohibir.

No se puede prohibir, el color tornasol
de la tarde al morir, en la puesta de sol.
No se puede prohibir, el afán de cantar,
ni el deber de decir lo que no hay que callar...
Sólo el hombre incapaz de entender, de sentir
ha logrado, al final, su grandeza prohibir,
y se niega el sabor y la simple verdad,
de vivir en amor y en total libertad...
Si tuviese el poder de poder decidir...
Dictaría una ley... ¡Es prohibido prohibir!

SUEÑO DE BARRILETE
(Tango)

Desde chico ya tenía en el mirar
esa loca fantasía de soñar,
fue mi sueño de purrete
ser igual que un barrilete
que elevándose entre nubes
con un viento de esperanza, sube y sube.
Y crecí en ese mundo de ilusión,
y escuché sólo a mi propio corazón,
mas la vida no es juguete
y el lirismo en un billete sin valor.

Yo quise ser un barrilete
buscando altura en mi ideal,
tratando de explicarme que la vida es algo más
que darlo todo por comida.
Y he sido igual que un barrillete,
al que un mal viento puso fin,
no sé si me falló la fe, la voluntad,
o acaso fue que me faltó piolín.

En amores sólo tuve decepción,
regalé por no vender mi corazón,
hice versos olvidando
que la vida es sólo prosa dolorida
que va ahogando lo mejor
y abriendo heridas, ¡ay!, la vida.
Hoy me aterra este cansancio sin final,
hice trizas mi sonrisa de cristal,
cuando miro un barrilete
me pregunto: ¿aquel purrete donde está?


EL ÁNGEL DORMIDO
(Tango)

Cuando nace un niño... como de costumbre...
Se enciende una estrella, para que lo alumbre.
Pone Dios la mano sobre su cabeza,
y es cuando la gracia de la vida empieza...
Le hace ver la imagen de su semejanza,
le habla en un lenguaje, lleno de esperanzas...
Es de sus creaciones su mayor orgullo.
Y como un capullo, al primer latido...
se despierta el genio de un ángel dormido.

Pero luego el ángel, pasa a nuestro lado...
en la piel de un niño triste... abandonado.
Es un cimbronazo para la conciencia.
Como un gran fracaso, que nos da vergüenza...
Meditemos todos y que sepa el hombre...
Encontrar el modo, de honrar... su nombre.
Porque sin memoria, de ese bien perdido...
volverá sin gloria, de su propio olvido...
a buscar el ángel... su ángel dormido.


glitter-graphics.com

CON LAS ALAS DEL ALMA
(Tango)

Con las alas del alma desplegadas al viento,
desentraño la esencia de mi propia existencia
sin desfallecimiento, y me digo que puedo
como en una constante
y me muero de miedo, pero sigo adelante.

Con las alas del alma desplegadas al viento,
porque aprecio la vida en su justa medida
al amor lo reinvento, y al vivir cada instante
y al gozar cada intento, sé que alcanzo lo grande,
con las alas del alma desplegadas al viento.

Con las alas del alma desplegadas al viento,
más allá del asombro me levanto entre escombros
sin perder el aliento
y me voy de las sombras con algún filamento
y me subo a la alfombra con la magia de un cuento.

Con las alas del alma desplegadas al viento,
atesoro lo humano cuando tiendo las manos
a favor del encuentro por la cosa más pura,
con la cual me alimento por mi pan de ternura,
con las alas del alma desplegadas al viento.

Con las alas del alma desplegadas al viento,
ante cada noticia de estupor, de injusticia,
me desangro por dentro
y me duele la gente, su dolor, sus heridas,
porque así solamente interpreto la vida.

Con las alas del alma desplegadas al viento,
más allá de la historia, de las vidas sin gloria,
sin honor ni sustento
guardaré del que escribe su mejor pensamiento
quiero amar a quien vive con las alas del alma
desplegadas al viento, al viento, al viento...


EL CORAZÓN AL SUR
(Tango)

Nací en un barrio donde el lujo fue un albur,
por eso tengo el corazón mirando al sur.
Mi viejo fue una abeja en la colmena,
las manos limpias, el alma buena...
Y en esa infancia, la templanza me forjó,
después la vida mil caminos me tendió,
y supe del magnate y del tahúr,
por eso tengo el corazón mirando al sur.

Mi barrio fue una planta de jazmín,
la sombra de mi vieja en el jardín,
la dulce fiesta de las cosas más sencillas
y la paz en la gramilla de cara al sol.
Mi barrio fue mi gente que no está,
las cosas que ya nunca volverán,
si desde el día en que me fui
con la emoción y con la cruz,
¡yo sé que tengo el corazón mirando al sur!

La geografía de mi barrio llevo en mí,
será por eso que del todo no me fui:
la esquina, el almacén, el piberío...
lo reconozco... son algo mío...
Ahora sé que la distancia no es real
y me descubro en ese punto cardinal,
volviendo a la niñez desde la luz
teniendo siempre el corazón mirando al sur.


EL MIEDO DE VIVIR
(Tango)

El miedo de vivir
es el señor y dueño
de muchos miedos más,
voraces y pequeños,
en una angustia sorda
que brota sin razón,
y crece muchas veces
ahogando el corazón.
¡El miedo de vivir
es una valentía!
Queriéndose asumir
en cada nuevo día,
es tuyo y es tan mío
que sangra en el latir
igual que un desafío
el miedo de vivir.

Los miedos que inventamos
nos acercan a todos
porque en el miedo estamos
juntos, codo con codo...
Por temor que nos roben
el amor, la paciencia
y ese pan que ganamos
con sudor y a conciencia.
La soledad es miedo
que se teje callando,
el silencio es el miedo
que matamos hablando,
¡y es un miedo el coraje
de ponerse a pensar,
en el último viaje...
sin gemir ni temblar!

QUÉ BUENA FE
(Tango)

Y me dan por la cabeza... y al momento ni me acuerdo.
Sigo mansa, sigo lerda, siempre igual.
Convencida y obstinada en el bien y la nobleza.
¡Y me dan por la cabeza, y me la vuelven a dar!
Yo no sé si esto es sublime, yo no sé si soy un tonta,
siempre lista, siempre pronta a entregarme a los demás...
A confiar en los amigos, a creer en los amores,
y en los peces de colores y ¡en la Paz Universal!

¡Qué buena fe...!
Que Dios me ha dao.
¿Y para qué?...
Me han estafao.
Estoy más sola que un buzón en una esquina,
más aplastada que una sardina...
¡Decime, che!... ¿De que sirvió?...
La buena fe que Dios me dio.

Ya no sé si me quisieron, pero cuando quise mucho
me pasaron el serrucho... ¡Qué maldad!
Cuando más necesitaba esa luz de la ternura,
me dejaron bien a oscuras masticando soledad.
Y lo mismo no escarmiento, si me engañan yo no miento
pero a mí me hacen el cuento del amor y la amistad.
Y por eso de cariño, tengo secos los bolsillos...
y una marca en el orillo de gilita nacional.

MI DOBLE ROL
(Tango)

Vos sabés la trama del revés
de nuestro ayer con su después,
con su presente.
Y no hablo por mí, sino por tres
que abandonaste aquella vez,
¡cobardemente!...
Sé que es inmadura tu altivez,
sé que no se cura con sufrir,
pero te recuerdo donde estés
¡que hace falta amor para seguir!
Yo tengo ese amor a repartir
¡vos el dolor de no saber vivir!...

¡Y debo hacer tu rol!
Pero me sobra tanta vida, tanto sol,
que la ternura se me trepa vertical
¡por la cintura con su duende angelical!

Vos sabés que vuelvo del trajín
y un revoltoso chiquilín
me abre la puerta.
Sé que cuando vuelves por volver
tu casa y muros deben ser
¡Paredes muertas!
Ves... que no se puede recibir...
si antes no aprendimos a otorgar
porque puede ser que al dividir,
ni una parte al fin te quieren dar...
Cuando pienso que adelante hay más...
vos no sabés la pena que me das...





ELADIA BLÁZQUEZ

Pianista, guitarrista, compositora, autora, cantante
(24 de febrero de 1931 - 31 de agosto de 2005)


Nací artista. A los ochos años, ya era profesional. Cantaba, tocaba la guitarra y el piano de oído. Al poco tiempo comencé a componer, sin darle todavía demasiada importancia.
Llegando a mi juventud, se perfiló la creación de una manera más contundente.
Grabé en diferentes épocas y en diferentes géneros, pero no tanto, considerando que tengo alrededor de 300 temas propios. Pero sí, he contado con una gama diversa de intérpretes de primera línea.
Como compuse canciones de muchos estilos, los intérpretes también lo fueron.
Primero la canción española, luego fue la melódica y sudamericana; más tarde el folklore y finalmente el tango y la balada.

Muchas veces me preguntaron, cómo se produce el hecho de la creación, en mi caso, o si tengo alguna fórmula para componer. No!. En absoluto. La creación es un estado mágico, una fuga de la realidad. Hay momentos en que la inspiración puede darse sin buscarla, pero no es lo más frecuente; lo común es sentarse a trabajar para obtener mejores resultados.
Solo en dos oportunidades recuerdo que los temas brotaron como si me los dictaran, uno fue mi blues “Humo y alcohol” y el otro el tango “Sin piel”.
En una carrera larga como la mía, es normal que haya conocido a muchas figuras, desde los comienzos. Cuando era niña no podía medir lo que ellos iban a llegar a ser, ni siquiera yo misma soñaba con llegar al 2000 actuando.


Recuerdo el viejo patio de la casona donde funcionaba Radio Argentina, mis escapadas a la sala de ensayo para buscar melodías en el piano con mis dedos pequeños y recuerdo a un guapísimo jóven que me alzaba a cococho, porque le hacía gracia que siendo tan niña mostrara tanta vocación por la música; era Hugo del Carril.
Pero seguirá quedando en el misterio, mi vuelco al tango, siendo hija de inmigrantes, criada en las costumbres españolas, y nacida en el barrio sur de Avellaneda. Tal vez sea por todo ello. Nunca fui artista de grandes “booms”, ni de éxito fácil. Más bien todo lo contrario. Mi carrera se amasó en el esfuerzo. Pero me di cuenta que en el tiempo, es una condición para perdurar.
Desde hace 25 años, vengo recibiendo premios y distinciones que mas allá del halago que me producen, marcan inexorablemente un largo camino recorrido.



De muy niña triunfó cantando el repertorio popular español, determinada por el origen de sus padres. Los inmigrantes españoles formaban un público enorme, y Buenos Aires pasaba a ser la mayor ciudad gallega del mundo, con más habitantes nacidos en Galicia que La Coruña, capital de esa región hispana. El folklore argentino, luego el bolero, más tarde el tango y por fin la balada fueron sucediéndose en su labor.

Nadie logró, como Eladia Blázquez, crear tangos con letra de tanto éxito -y en
algunos casos aislados de tanta calidad- desde fines de la década del 1960, cuando la popularidad del género había caído en la Argentina a sus mínimos históricos.
Sólo pueden comparársele algunos títulos del binomio Astor Piazzolla-Horacio Ferrer.

Ella creó un tango canción verdaderamente nuevo, aunque sobre moldes no vanguardistas, con su rara habilidad para combinar notas y palabras. Con una
temática nueva y un lenguaje actualizado impactó en un público amplio, no
necesariamente tanguero.

De 1970 es su primer disco LP dedicado al tango, donde canta sus propias obras.
En los dos años previos había perdido sucesivamente a su madre y a su padre. En esa placa histórica incluye el excelente "Sueño de barrilete" (así se llama en la Argentina a la cometa), que en realidad había compuesto en 1959 y dado a conocer recién en 1968. Con un magistral engarce entre la melodía y los versos, presenta a un personaje frustrado, que no alcanzó la altura de su ideal. En ese mismo álbum figuran otros de los mejores tangos que jamás compondría Eladia, como "Contáme una historia" y "Sin piel", además de "Mi ciudad y mi gente", que ganó el Festival de la Canción de Buenos Aires de 1970.

Después de "El precio de vencer", uno de sus temas más cuestionadores, que grabó en 1973, año en que en la Argentina predominaban las ideas políticas radicalizadas, sobresale nítidamente como su tango más popular "El corazón al sur", que registró en 1976. Blázquez había nacido en Avellaneda, ciudad lindante con Buenos Aires por el sur de ésta. Ese punto cardinal equivale para los porteños a pobre y popular. De hecho, el éxito le permitió a esta artista habitar en el Barrio Norte, en uno de los sitios más caros de Buenos Aires, pero con ese tango vino a decir que su corazón había permanecido del otro lado.
Por Julio Nudler

Con Astor Piazzolla

Imágenes y datos tomados de Internet



Imágenes y textos tomados de Internet

Eladia Blázquez y sus letras dedicadas a Buenos Aires en Zafiros y piedras

http://arimlunapiedrasyzafiros.blogspot.com/


Elvis

Aniversario de su natalicio


glitter-graphics.com

glitter-graphics.com

Elvis Aaron Presley nació en la localidad de Tupelo, Mississippi,
el 8 de enero de 1935.





El Rey no ha muerto...



Gracias Ojo de Pez, (dibujando con luz) por recordarme esta fecha.


7 de enero de 2009

Julia Prilutzky Farny




YO NO SÉ TODAVÍA CÓMO EXISTE

Yo no sé todavía cómo existe,
cómo ha venido a mí y está creciendo
la indócil llamarada que no enciendo
y esta emoción que tiembla y que persiste.

No sé si estar alegre o estar triste,
ya no entiendo la voz sino el acento,
ya no busco ni espero ni presiento:
apenas sé que estoy. Que está. Qué existe.

Pero cómo saber si es sólo un juego:
neblina, soledad, engaño, fuego.
¿Es un juego? Pues bien, hay que jugarlo

con una dulce complacencia esquiva
o una total entrega fugitiva.
¿Y si fuera el amor? Hay que aceptarlo.


CÓMO DECIR DE PRONTO...

Cómo decir de pronto:
tómame entre las manos,
No me dejes caer. Te necesito:
acepta este milagro,
tenemos que aprender a no asombrarnos
de habernos encontrado,
de que la vida pueda estar de pronto
en el silencio o la mirada.
Tenemos que aprender a ser felices,
a no extrañarnos
de tener algo nuestro.
Tenemos que aprender a no temernos
y a no asustarnos
y a estar seguros.
y a no causarnos daño.


QUIERO ESTAR EN TU SUEÑO...

Quiero estar en tu sueño. Ser tu sueño.
Penetrar más allá de lo que advierte
la mirada sutil. Como beleño
recorrer, galopar tu sangre inerte.

Quiero quebrar con definido empeño
toda defensa en ti: muralla, fuerte:
y adentrarme, crisálida de ensueño
más allá de tu vida y de tu muerte.

Más allá de tu piel, y más adentro
de toda sombra, y más allá del centro
desconocido, virgen, tembloroso...

Y estar dentro de ti -seguro puerto-
como un paradojal milagro cierto,
presentido a la vez que pavoroso.


QUIERO LLEVAR TU SELLO

Quiero llevar tu sello,
estar marcada
como una cosa más entre tus cosas.
Que las gentes murmuren: allá pasa,
allá va feliz, la señalada,
la que lleva en el rostro
esa antigua señal de risa y lágrima,
la cabellera derramada y viva,
toda ella una antorcha y toda llama,
musgo de eternidad sobre sus hombros
resplandeciendo así, como una lámpara.
A mis pies, un rumor de muchedumbre
se irá abriendo en canal, como una calle.
No me importa que digan:
esa mujer que escapa como ráfaga,
que no ve fuera de su sangre, nada,
que ya no escucha fuera de sus voces,
que no despierta sino entre sus brazos,
que camina sonriendo;
esa mujer que va segando el aire,
la boca contra el viento,
le pertenece toda como un libro,
como el reloj, la pipa o el llavero.
Como cualquier objeto imprescindible
que es uno mismo a fuerza de ser nuestro.
Quiero que todos sepan que te quiero:
deja tu mano, amor, sobre mi mano.
Sobre mi corazón, deja tu sello.


QUIERO UN AMOR DE TODOS LOS INSTANTES

Quiero un amor de todos los instantes,
aunque no sea un amor para la vida;
quiero un amor con la ansiedad del antes
para después del ansia desmedida.

Quiero la fe de todos los amantes
en este solo amor, ver contenida:
tumulto de horizontes trashumantes
y luego, claridad de agua dormida.

Quiero un amor transfigurado en fuente
de todo florecer: fruto y simiente;
a tal único amor, mi amor sentencio:

aquél de la impaciencia y el latido
y la fiebre y el grito y el gemido
y el difícil momento del silencio.


UN DÍA TE QUERRÉ...

Un día te querré... Un día: ¿cuándo?
No lo sé, ni me importa, todavía.
Tan segura de amarte estoy, un día,
que ni anhelo ni busco, voy andando.

Mi mano que la espera va ahuecando
hoy reposa indolente, blanda y fría.
Un día te querrá... Hoy sólo ansía
encerrarse en la tuya, descansando.

Mi amor sabe aguardar. No es impaciente:
su deseo es arroyo, y no torrente
que hacia ti, con certeza, sigue andando.

Y una tarde cualquiera y diferente
me ha de dar a tu amor, serenamente.
Un día te amaré: ¿qué importa cuándo?


JULIA PRILUTZKY FARNY




Julia Prilutzky Farny nació en Ucrania en 1912 y adopto la ciudadanía Argentina. Cursó estudios en la Facultad de Derecho y Ciencias Sociales de la UBA, y fue discípula de Alberto Williams en el Conservatorio Nacional de Música. Fue redactora de la Nación; El Hogar; Para Ti, El Mundo, Mundo Argentino y Clarín. Inauguró la cátedra de Literatura Hispanoamericana en las Universidades de Madrid y Salamanca y dictó cursos y conferencias en universidades de la Argentina y de Latinoamérica. Es una poeta representativa de la generación del 40.

Escribió su primer libro a los dieciocho años (Títeres imperiales) que Eduardo Mallea, publicó por entregas en el diarioLa Nación. Luego siguieron sus libros de poemas: Viaje sin partida (1939) Intervalo (1940) Sonetos (1942) La Patria (1949) Comarcas (1949)El Escudo (1954) Este sabor de lagrimas (1954) Obra poéticas (1959) No es el amor (1967) Hombre oscuro (1968) Dulce y extraño amor (1982).

Antología del amor publicada por primera vez en 1972 , ha tenido veinticinco ediciones y mereció la Faja de Honor de la Sociedad Argentina de Escritores.

La dulzura e intensidad de su Poesía nos llena de placer y ternura al leerla, toda su obra es un canto al Amor y a los sentimientos más profundos.

Como periodista, hizo reportajes a Franklin Delano Roosevelt, al escritor Lin Yutang, al papa Paulo VI (en una rara ocasión en que un pontífice otorgó una entrevista). Fue amiga de Alfonsina Storni y de Eva Perón.
Falleció en Buenos Aires a los 89 años el 12 de marzo de 2002.







3 de enero de 2009

Regalos de Reyes


glitter-graphics.com
Para TODOS los niños del mundo,

quisiera que reciban en esta noche mágica de Reyes,
por sobre todo AMOR
y que se respeten sus derechos.


glitter-graphics.com
Declaración de los Derechos del Niño

Principio 1º: Todos los niños tienen derecho a la IGUALDAD, no importa su raza, color, sexo, idioma, religión, opinión política, lugar donde haya nacido o quienes sean sus padres.

Principio 2º: Tienen el derecho especial de CRECER y DESARROLLARSE FÍSICA y ESPIRITUALMENTE.

Principio 3º: Tienen derecho a UN NOMBRE y a UNA NACIONALIDAD.

Principio 4º: Tienen derecho a CRECER SANOS desde antes de Nacer, a UNA VIVIENDA, a UNA BUENA ALIMENTACIÓN y ATENCIÓN MEDICA.

Principio 5º: Tienen derecho a CUIDADOS y ATENCIÓN ESPECIALES si están incapacitados en cualquier forma.

Principio 6º: Tienen derecho AL AMOR y a LA COMPRENSIÓN, por parte de los padres y la sociedad.

Principio 7º: Tienen derecho a recibir EDUCACIÓN GRATUITA, a JUGAR y a GOZAR DE IGUALDAD de oportunidad para crecer y desarrollarse.

Principio 8º: Tienen derecho en SER LOS PRIMEROS EN RECIBIR AYUDA.

Principio 9º: Tienen derecho a SER PROTEGIDOS CONTRA LA CRUELDAD, EL ABANDONO y LA EXPLOTACIÓN EN EL TRABAJO.

Principio 10º: Todos los niños tiene que ser EDUCADOS EN LA PAZ, LA COMPRENSIÓN y LA FRATERNIDAD entre los pueblos.

Esta declaración que fue aprobada por la Asamblea General de las Naciones Unidas, el 20 de Noviembre de 1959, es bueno recordarla y más aún diría...sería hermoso que se cumpliera. Ellos, nuestros niños, lo merecen...





y también un juguete... para cumplir con el principio 7° y el derecho a jugar.




glitter-graphics.com


Para mi padre en el aniversario de su natalicio, mi amor de siempre, mi agradecimiento eterno y mi recuerdo constante.


glitter-graphics.com


glitter-graphics.com

...y a vos te regalaría




glitter-graphics.com

Un barrilete de ternura que llegue sin escalas a tu corazón.
Un trompo azul que gire y gire desparramando estrellas.
Un Arco iris luminoso y claro para tus días venideros.
El canto de un zorzal de cualquier madrugada nueva.
Una pelota de cuero con los colores de la ilusión.
Te regalaría un gol que te haga gritar de alegría.

Te regalaría también...

Un Sol cálido para que iluminé tus horas y tus anhelos.
Una luna llena para las noches que no son tan claras.
Un puñado de recuerdos y de imágenes imborrables.
Un sueño hermoso que tuve de mis ilusiones inconclusas.
Una llovizna de primavera para que acompañe tu poesía.
Un baúl de madera de antaño para conservar tus sueños pasados.
Una caja de metal con siete llaves para que no salgan las penas.
Un árbol de la vida con frutos nuevos para alimentar tu espíritu.
Una rosa roja para que nunca se apaguen tus pasiones y tu fuego.
Una estrella que guíe tu camino y éste sea el más suave y noble.

Quiero regalarte...

La luz de una vela que jamás se consuma ni se apague para que alumbre tu mente.
Un fuego de troncos fuertes y permanentes para que nunca sientas frío.
El mar... para que tus ojos se llenen de inmensidad y tu alma de música.
Una noche azul de verano que te haga sentir el más libre de los Seres.
Una cabaña en la montaña para que des rienda suelta a tus fantasías.
Un libro de hojas doradas y poemas para que no olvides lo que compartimos.
La melodía que haga vibrar tu corazón y aleje las tristezas que puedan llegar.
Un frasco de bálsamo de jazmín que calme las pesadumbres del espíritu y el cuerpo.
Una copa de agua cristalina para que nunca conozcas la sed del desierto.
Una manzana roja y brillante para que te dé sustento y no conozcas el hambre.

Te regalaría...

La Alegría, la risa y el canto para todos tus días.
La salud para que te acompañe en cada momento de tu vida.
La Armonía, para que tus horas transcurran placenteras.
La Paz, para que se instale en tu alma y fluya desde tu mirada.
El Amor, todos los amores que te hagan falta para ser más feliz.
La fuente de la sabiduría para que te sientas pleno y dichoso.
Te regalaría la mitad de todos mis días para que alargaras tus horas felices.

Todo lo más preciado y hermoso quisiera regalarte en este día y para siempre
Sólo por verte feliz....¡Siempre!.

Dije te regalaría... porque en mis deseos para vos, necesito la ayuda de Dios.

Tal vez Dios, hoy no esté tan ocupado y me escuche
y todo lo que yo te regalaría te sea dado en abundancia,
si es también Su deseo y el tuyo.



Si alguno de ustedes pidió algo semejante a los Reyes Magos,

puede llevarlo de aquí y ponerlo en sus zapatitos...
son sólo mis "quisiera", pero...



Un beso grande!!




glitter-graphics.com